کمند مهتاب

حدیث شکر رب (از ریحانه مرادی)

و تنظیم از مرادی — Fri, 22 Jan 2010 07:47:46 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

حسبی‌الله لااله الا هو علیه توکلت و هو رب العرش العظیم

تقدیم خدمت استاد و مربی الهی‌ام، پیر هستی‌فروش مُلک وارستگی، حضرت استاد جناب آقای "یعقوب قمری‌شریف‌ آبادی"

او که شرحه شرحه وجودم را با انفاس قدسی‌اش جان بخشید و از ذلت نفس ‌پرستی به عزت بندگی و عبودیت خدای رحمان نائل گردانید. دستم را به زیور قلم، که هدیه‌ای ارزشمند از حضرت حق است بیاراست. لیک به شکرانه حضور بر خوان پر‌نعمتش و بهره‌مندی از فیض شاگردی در مکتب روحانی‌اش، بر آن شدم تا سیاهی‌های وجود را بر پیکره سپید کاغذ بنمایانم و عقده‌های یک عمر غفلت را بر روی سینه بردبار کاغذ فریاد کشم.

حال که مجالی برای رقص قلم در این فراخنا فراهم گشته، امیدوارم آنچه که به زبان کلک و رخساره کاغذ نقش می‌بندد، مقبول درگاه خدای رحمان قرار گرفته و قدردانی از زحمات شایان آن استاد صاحبدل باشد.

طبق طبق شکر

ستایش پروردگاری که روح را درس پرواز آموخت تا با اوج گرفتن از آن وسیله‌ای برا ی کوچ از خانه تاریک خوشی‌ها ، ‌فراهم شود. همچو پرستوهای عاشق که در طلب مکانی بهتر، آسوده و سبکبال از همه چیز دل بریده و عاری از وابستگی به سفری تازه‌تر می‌روند.

شکر و سپاس که انوار فروزان ماه بر حوض کوچک و تاریک قلبم تابیدن گرفت. ملکی زیبا ‌روی سوار بر کمند مهتاب، پرتوی ازآن تابش نوازشگر را به سوی زمین گسیل نمود، مرا از زندان نفس رهانید و در مهد پرمهرش مأوی بخشید تا در دیار خوبرویان، نظاره‌گر جلوه‌‌بخشی او به آسمانیان باشم.

خداوند رحمان را شاکرم که با الطاف بیکرانش، ما از راه افتادگان طریق کمال را به فصل حیاتی دوباره پیوند زد و چشمان نابینای از حقیقتمان را با بصیرت رحمانی و ربانی ‌اش روشنایی بخشید تا ما هم ساز سفر کوک کنیم. سفری از نیستی به هستی، حرکت از تاریکی به سوی نور و رجعت از نفس شیطانی به روح رحمانی که پدید آورنده لحظه‌هایی بدیع و سرشار از روح زیستن است. لیک هجرت سخت است و هجرت به افلاک به مراتب صعب‌‌تر و دشوارتر از هجرت خاکی می‌باشد ، لازمه‌اش گذر از دلبستگی‌ها و پلیدی‌های خوش‌نمای ظاهر و ترک علایقی است که سالک از هر سو با زنجیری محکم به آن متصل است.

اینک محبوب آسمانی‌!

مدتی است که چشمان نابینای از حقیقتم به جمال دلربایت روشن شده، برای نگریستن به سیمای مهدیست باید اوج گرفت، همراهی هدهدی باید، تا دیدار تو را بر فراز قله قاف میسر نماید.

من که هیچ سطر سفیدی در کتاب سرنوشت نداشتم، نمی‌دانم سپیده مهر و آگاهی از کدامین مطلع در آسمان نور و زیبایی طلوع کرد و مرا بینای وجود پاکت گردانید. جز این نیست که آن سپیده از ساحت مقدس خودت بر تاریکی مردابین زندگی‌ام سرزد و طریق زیستنم را به سوی اقیانوس بیکرانت تغییر داد.

به یاد می‌آورم که چگونه در منجلاب کثرات دنیا درجا زده و دیوانه‌وار به سوی پوچی و سرگشتگی پیش می‌رفتم و در پرده ظلمت، غفلت‌زده و جهل‌آلود کوله‌بار تباهی‌هایم را بر دوش می‌کشیدم.

آن‌هنگام که هراسان و گریزان از تاریکی به دامان سبز ولایت، پناهنده گشتم ودر حصار امن آن از گزند زمانه خلاصی یافتم، سرنوشتم با قلمی زرین رقم خورد. آنجا بود که معنی زندگی را فهمیدم و مولود طالب کمال را که در پرنیان عشق پیچیده شده بود را در آغوش کشیدم.

ای امان من!

در وجودم غلغله‌ای بر پاست، یاخته‌های وجودم بانگ لبیک یا حبیبی سر داده و اقرار می‌کنند با وجود انفاس قدسی حضرتت به هستی، قدم نهاده و حیات یافته‌اند.

هنگامی که با پیکره‌ای سنگین از بار کثرات و ظلمات، پیله تباهی‌هایم را به دوش می‌کشیدم دستان یداللهی‌ات، قفل زندان جانم بشکست و نغمه داوودی‌ات، چشم‌‌اندازی زیبا از پرواز برایم ترسیم نمود.

حال اشتیاق پرواز در آسمانت، آرزوی هر روزم گشته ولی امان از پینه‌های سخت روح که بندی به پایم افکنده و اجازه پرگشودنم نمی‌دهند. اگرپیوسته سر بر خاک بندگی آستانت بسایم باز هم لیاقت ذکر مبارکت را ندارم. ولی چه کنم که لطف و رحمتت، طمع مرا برمی‌انگیزد که تورا افزون‌تر طلب کنم.

محبوبا!

از سرلطف، لشکر جهل را در وجودم به تازیانه عنایت بران و از نورانیت عشق مهتاب، نصیبی برایم مقدر گردان، تا از قعر چاه نخوت برخاسته و نظاره‌گر زهره زیبای طهارتت باشم.

صنما!

گلخند ملیحت، پیوسته ذکرشکر بر زبان طبیعت جاری ساخته است، صلابت کوه، پاکی دریا، عظمت آسمان، بردباری زمین، طهارت باران، قبای سبز درختان همگان ثناگوی رحمت و لطف بی‌واسطه توأند.

لیک به پاس شناخت و بصیرتی که به ما عطا نموده‌ای، طبق طبق شکر را پیشکش آستان مطهرت می‌نمایم.

دلبرا!

تمام کرشمه‌‌ها به تمنای ناز نگاه و بهشت رضوان توست که شوری دل‌انگیز در دل‌ها به پا کرده‌ای رایحه دلنواز سخنانت گل را معطر ساخته و پرپرواز به پرندگان آسمانت عطا نموده است. خنیاگران به شوق وصلت می‌نوازند شاعران از غم هجرانت در گدازند تصویرگران، جمال جمیلت را ترسیمگرند. رامشگران، مستانه‌وار به شوق تو در سماعند. عاقلان در زنجیر حیرانی گرفتارند و مجنون‌وار به گرد شمع رخسارت، در طوافند و من در طلب آتش عشق تو و سوزاندن لباس وابستگی همه هیمه‌ها را خریدارم.

ای نازِ دلنواز! مرا در آتش عشقت بسوزان ولی در خشم شعله‌های قهرت، عقوبت مکن.

"اگر بی تو به گلزارم به زندانم به جان تو"

نگارا!

عظمت روح کبریایی‌ات، در ظرف کوچک زمینیان نمی‌گنجد. تو خود به این مهم آگهی، ولی تابش و پرتو‌افشانی مهتاب نظر رحمانی‌ات را به ظلمتکده ضمیرمان دریغ نمی‌داری.

تو طائر آسمان نوری و ما زنجیر پابسته دنیای ظلمانی . اگر نبود مدد انفاس قدسی‌ و سحر کلام نافذت در کجای این ناسوت، گرفتار و در جستجوی قرار به کدامین بیراهه می‌رفتم. تو در مکتب مقدست که مخزن الاسرار ولایت است، گنج عشق و طهارت را بی‌‌دریغ به همگان می‌بخشی. مرا عزت و عنایتی است که در هوایت نفس برآرم. لیک در قامت نمازی که با یاد تو و در محراب بندگی به پا می‌دارم ، قنوت نمازم را به سوی خزانه رحمتت گرفته و عاجزانه تمنا دارم، پیمانه کمالم را از باده معرفت پر نمایی و ظرف وجودم را مالامال و لبریزاز عشق گردانی.

مهتابا!

هنگامی که روز با چشمکی افسونگر، آغاز می‌شود و چادر سیاه شب به کنار می‌رود. ورق دیگری از صحیفه عشق را با درود و ثنا بر تو آغاز می‌کنم. از این تکرار جان‌فزا در سرورم که هر لحظه شاهد طلوع زیبایی هستم که همه از جانب تو ست.

به راستی ردای سبز هدایت و تاج زرین ولایت، خلعتی برازنده قامت رعنایت می‌باشد. دستان نیازمندمان را که همچو گیاهان و درختان در طلب نور به سویت دراز شده، تهی برمگردان. ترحمی به حال بذرهای مدفون در خاک نیاز نما و با کوثرهدایت خود، سرزمین سرد‌ ضمیرمان را لایق حضور شکوفه‌های اطاعت، غنچه‌های نجابت، گلهای طهارت و ثمر انسانیت قرار ده.

شفیقا!

برق نگاه مهربانت، امید را از زیر خروارها یأس بیرون می‌کشاند و زمین بایر، که تنها خاستگاه خشونت خارها بوده را مهیای پذیرایی ازرستنی‌های چشم‌نواز می‌گرداند.

با افسون نگاهت ، ازدل تیرگی‌ها غنچه‌های عفاف و تقوی گریبان می‌درند. تا در بهاری سبز ، باران طهارت بر آنها نازل گردانی و نوید خلعت خضراء به آنها دهی.

ارباب زیبایی‌ها!

دنیا با تمام زرق و برق و افسونش در برابر ساغر چشمانت پاک‌باخته‌ای بیش نیست. با غمزه‌ای خمارین، مرا به اسارت نگاهت درآوردی. هستی‌ام که دلی‌زار است قربانی ناز نگاهت گشته و هر لحظه، خود را در قمارخانه عشقت می‌بازد.

به راستی تقویم از نامگذاری روزهایش به نامت قاصر مانده‌ است و تنها به این بسنده کرده که همه را به نام توخجسته و مبارک بداند. رواست،تا لحظه‌ای که روح در جسمم مهمان است ستایشگر نعمات و بنده‌نوازی‌هایت باشم.

"ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی نروم جز به همان ره که توام راهنمایی"

حال که از سر لطف، توفیق شناخت معبود را بر جان خسته‌ام عطا نمودی، آداب عبودیت و بندگی حضرت رحمان را آنسان که مورد پسند و شایسته وجود ربانی می‌باشد، را به بندگان حضرتش بیاموز.

الها!

به راستی به کدام نعمت نظر افکنم، به رحمانیت و جلالت که علی‌وار با ضربه‌ای خیبری، کعبه وجود را از بت‌ها پاک ساختی، یا به آن جلوه رحیمیت و جمال دلربایت، واله و شیدا شوم که بندگان عاصی را پیوسته با ترکه مهرت نواخته‌ای.

ازینرو سحرگه که به رسم بندگی بر قرار عاشقی حاضر می‌گردم، با یادآوری محراب ابروان رب، عزم نماز کرده و در قنوتم تو را یاد می‌کنم.زیرا سراسر لحظاتی که با یادت قاب زرین گرفته و در دیوار ذهن و اندیشه آویختم ، لیلة القدر من است. تو بودی که در برهوت ناسوت هدایتگرم گشتی و دستان ناتوان و قاصرم را به حبل‌المتین الهی متصل گرداندی و توفیق ذکر نام اقدسش را بر زبان الکنم جاری ساختی .

مهربانا!

شکوه بهار با برگ‌های نو متولد می شود. زیرا باد با تازیانه خشمش بر جسم درخت شلاق زده و تمام عزت و غرورش را از اومی‌گیرد و آن همه فخر را به عجز عریانی می‌کشاند. ولی با این حرکت خصمانه به او لطف کرده و فرصت دیگری برای حیات مجدد به او می‌بخشد. همین عریانی و از دست دادن شکوه و شوکت درخت، نوید رویش و جوانه امید را در ریشه‌هایش می‌پروراند و باعث سازندگی و نیل به کمالش می‌گردد.

حال ای بهار جان‌ها!

بهار طبیعت هر ساله در راه است و در هر بار تکرار، مجال و فرصتی دوباره برای تولد ثمری نکوتر به زمین می‌بخشد. با تماشای تو همیشه شاهد بهارم ولی افسوس بر من اگر از این بساط طرب بهره‌ای نگیرم.

با تازیانه سلوک، غرور و منیت مرا بگیر و به عریانی پاییز برسان، ولی در پایان این سلوک، بهره‌ای از رضایت گلخندت که بهاری را به ارمغان می‌آورد به خسته جانم عطا فرما. مرا از بزم شیرین بهار کامرانی روزی فرما.

مرشدا!

لیک با همراهی و هدایت تو هر شب به بزم شبانه و بساط طرب‌انگیز آسمانیان می‌روم. چرا که شب، هنگامه نظربازی شیفتگان زمینی با دلبران آسمانی است. شب، تمام عظمتش را به کار می‌گیرد تا بتواند پرده از نقاب ماه برداشته و خود را لایق میزبانی او کند.

از این رو برای جلوه‌بخشی بیشتر، لباسی از حریر کبود به تن پوشیده و جمع ستارگان را به مدد می‌گیرد تا با چنگ و چغانه عیشی به پا کرده و هر یک با چشمکی مستانه به نوعی برای آن قمر منیر طنازی ‌نمایند. تا مگر، ماه را ناز به سرآید و رخساره بنمایاند.

در میانه شب که آسمان دل سالک با مهتاب وجود اولیاء خلوت می‌کند، نامحرمان زمینی خفته‌اند. ابرهای چشم‌چران ظاهر‌بین کنار رفته و روشنایی روز که همچو نفس سرکش، دنیا را به رسوایی می‌کشاند خموش است. ستارگان دست در دست هم، به دور ماه حلقه زده و با سوسو‌هایشان به اهل زمین می‌گویند: ما به واسطه ملحق شدن به جمال ماه و فنا شدن در ذات اوست که لایق چنین عطیه‌ و وجه نورانی گشته‌ایم. حال شما به چه کسی اتصال پیدا کرده و چه نصیبی برده‌اید!

دیباچه

عصری که در آن زندگی می‌کنیم از لحاظ بهره ‌وری و امکانات از کیفیت بالایی برخوردار است. تکنولوژی به سرعت در حال پیشرفت بوده و بشر امکانات بیشتری در جهت رفاه به خدمت گرفته است. ارتباطات به حدی چشمگیر شده که ظرف مدت کوتاهی می‌توان به کمک اینترنت از کل کائنات، اطلاعات کسب نموده و با نقاط دیگرجهان، پیوند برقرار کرد.

توسط علم، ماهواره‌ها و قاره‌پیماها به خدمت بشر درآمده و تبادل اطلاعات سهل شده است. بخشی از ماحصل این فن‌آوری، الگوبرداری از فرهنگ کشورهای دیگر بوده که متأسفانه با وجود ضعفشان به سرعت از سوی دیگرملل تقلیدمی‌شود و تمدن غنی مشرق زمین با تهاجم فرهنگی خود ، دچار تزلزل و تحول می‌کند.

با این همه پیشرفت در تکنولوژی، انسان امروزی هر گامی که در جهت تعالی علم برمی‌دارد بامعنویت بیگانه‌ترگشته و از فطرت الهی خود دورتر می‌گردد. آمارهای به دست آمده از معضلات اجتماعی از قبیل خودکشی، فرار جوانان از منزل، طلاق وغیره نشانگر خستگی روحی وکسالت او از وضعیت موجود می‌باشد. در حقیقت این مشکلات به واسطه کمرنگ و بی‌رنگ شدن خط معنویت در زندگی او رخ می‌دهد.

به راستی چرا انسان با دین بیگانه شده و دیواری محکم بین زندگی مادی او با معنویت حائل شده است؟ او به هر اندیشه‌ای متوسل گشته و در طلب خوشبختی و بهروزی به هر فروتری دل می‌بندد، ولی از درک حقیقت وجودی خویش غافل است.

جز این نیست که جستجوی او در مادیات خلاصه شده و این توجه نیاز حقیقی او را در فطرت متعالی‌اش برآورده نمی‌سازد.

این فقدان را باید در جای دیگر جستجو کرد. انسان حاصل اختلاط دو بعد جسم و روح است.توجه و تقویت یک بعد او را از پرورش و تربیت دیگری غافل نموده واین توجه یک‌سویه منجر به عدم رضایت و نوعی سرگشتگی او در زندگی شده است.

همه انسان‌ها در این دایره گردون، سرگشته و حیران به دنبال گمشده‌ای هستند ، بسان پیچک نورسته مو به هر دستاویزی می‌پیچند ولی دیری نمی‌پاید که در قعر چاه نسیان سقوط می‌کنند. آنگاه برای نجات به هر خاشاکی می‌آویزند، غافل از آن که این خشکیده را یاریگری نشاید، پس دوباره سقوط می‌کنند و این سیر تسلسل‌وار همچنان ادامه می‌یابد.

فقط آن انسانهایی امید رهایی دارندکه زنجیر دل را به ریسمان الهی آویخته و با هادیان طریقت پیوند برقرار کرده‌اند. آنسان که پهنه زمین برایشان تنگ آمده و به کرانه‌های‌آسمانها پل می‌زنند.

لیک جسم خاکی ما را یارای صعود به ملکوت نیست و با این لباس خاکی ما را در آن درگه، جایی نمی‌باشد پس نیاز به راهبری آشنا به مسیر می‌باشد تا دستمان را گرفته و به سرمنزل سعادت رهنمون گردد.

به جاست تا فرصت مهیاست و بساط مهمانی روح در جسم برچیده نشده، در ضمن سعی در معاش دنیا، به سرای معنویت که دروازه آن به آسمان‌ها گشوده می‌گردد، نظری بیندازیم و از این بعد انسان‌ساز غافل نشویم.زیرا غفلت روح آدمی را می‌آزارد و آن را دل خسته از تمام کثرات و دیدن آنچه ظلمت است به درد می‌آورد، از اینرو پیوسته در پی درمانی است که این تشویش هزار رنگ را سامانی بخشد، و در بادیه حیرت‌زای بیقراری، قراری دهد.

در ابتدا آرامش را در زمین و هر آنچه به او اعتبار می‌ بخشد، می‌بیند و از این، بر خود می‌بالد ولی دیری نمی‌پاید که ناله می‌کند و خسته و ملول در جستجوی قراری دیگر به گرداب بی‌قراری می‌افتد و در نهایت دلسرد و رانده شده درمی‌یابد که زمین را نشاید که او را امانی بخشد پس در جستجوی آرامش واقعی نظر به آسمان دوخته و از او طلب می‌کند.

آری روح خسته، نیازمند مرکبی است که به سلامت او را از گذرگا‌هها و ناهمواریهای مسیر گذر داده و به سوی سرزمین کمال رهنمون شود. هدایت تنها با پیوند به کاروان سلوک رهبران الهی میسر می‌شود و توسط آنها گذر از دهلیزهای تاریک و مخوف و واصل شدن به راه مستقیم حاصل می‌گردد.

بنابراین با شناختی که در پرتو هدایت آنان کسب می‌شود می‌توان به هدف نهایی از خلقت انسان که همان عبادت و بندگی حضرت رحمان است پی برد.

همان‌گونه که حضور انسان در زمین در کل زمان‌ها بدون حجت نبوده و همواره توسط راهنمایان الهی هدایت شده است در این میان پیامبر اسلام حضرت محمد (ص) با آوردن کامل‌ترین دین، چون خورشیدی در آسمان رسالت درخشیده اند در کنار توجه به ابعاد مختلف وجودی انسان و بازسازی اذهان و بروز اعمال و مکارم اخلاقی ، گوهر ناب زن را بعد از مدفون شدن از بستر فراموشی، به منصه ظهور رسانیده است.

در عصر کنونی نیز، با عنایات ربانی و اهتمام سرور بزرگوارم جناب استاد " آقای یعقوب قمری شریف‌آبادی" که بر طریق ابراهیم حنیف استوار بوده و در راه اشاعه فرهنگ دینی و اسلام ناب محمدی عمری را در این امر خطیر به ارشاد و راهنمایی جوانان در شهر ورامین به جهد و تلاش گذرانده‌اند ،خوان پر نعمت هدایت در" فروغ محفل روح الله" گسترده شده است.

بیانات روشن‌گر ایشان برگرفته از دین در راستای شخصیت دادن به ارزش وجودی انسان بوده و نگاه ویژه‌ای به هویت زن دارند. در این عصر مدرن که مردم در ظلمتی بیشتر از زمان رسول به سر می‌برند، طلوع کلمات روحبخششان، با غروب ابرهای تیره و تار، امیال نفسانی، همراه بوده و لطافت باران طهارت را به همراه دارد.

همچنین همسر استاد سرکار خانم " رقیه خاتون حیدری" بانوی وارسته و مظهر عفاف و تقوی با ایجاد جلسه معنوی در" مکتب الزهرا" عنایتی ویژه به شاگردان نموده‌ و آنها را با مسائل دینی و معرفتی آشنا می‌نمایند.

ایشان پیوسته الماس شناخت معارف را سفته و بر گوش شاگردان می‌آویزند. تا با درخشش آن گوهر زیبنده، راه را از بیراهه تشخیص داده و مقصود را گم نکنند.

مکتب الزهرا (س) نیز نورش را از فروغ محفل روح‌الله دریافت نموده است ، این دو محفل با سکانداری استاد هدایت می‌شوند. ایشان بسان ناخدایی خبره که به مسیرها آشناست و از نشانی خزانه و برکات دریا آگاه است، صدف شاگردان طالب مروارید را به بحر بیکران معارف و معالم دین می‌افکند تا آنها را زیبنده برق گوهر بندگی و درهای ناب عبودیت در سایه شناخت حضرت رحمان گرداند. شاگردان و متوسلان به حضرتش ، به ریسمان توجه و تمسک به ایشان متصل شده‌اند تا در اثر اغوای اهریمنان راه را به اشتباه نرفته و گمراه نشوند. آن ناخدای کشتی هدایت، نقشه گنج مکنون در اعماق بحر را به آنان داده و با نشانی و هدایت او طالبان گنج می‌توانند به سرمنزل مقصود نائل گشته و گوهری که در درون خودشان به ودیعه نهاده شده را کشف نمایند.

اینچنین جناب استاد سرنشینان و متوسلان به حضرتش را به سوی سرزمین طهارت و وارستگی، زندگی سالم در زیر سایه معارف و شناخت شأن انسانی که خلیفة‌اللهی در روی زمین است، دعوت می‌نمایند تا در ساحل سلامت در خانه امن دین پناه گیرند .

با بهره‌مندی ازرهنمودهای ارزشمند استاد و همسر محترمشان زندگی شاگردان، رنگ و بوی روحانی به خود گرفته است. هر یک ازآنها از فروغ وجود استاد گرانقدرشان شمعی روشن کرده و با آن حیاتشان را منور نموده اند.

هر روزی که با گشوده شدن دروازه نگاه استاد آغاز گردد، آن روزبرای شاگردان عید است. آنها عیدقربان را با قربانی نفس سرکش در برابر رب، فطر را که فرصتی برای رجوع به فطرت پاک اولیه است و غدیر را با بیعت با ولی و هادی زمان، جشن می‌گیرند.

با دیدن این دو گوهر شب‌افروز، ملال دل و غبار روح زدوده می‌شود. جانی که در افق ایشان طلوع کرده، هرگز غروب نمی‌کند. فانوسی که ازحضرتشان نور بگیرد با طوفان‌های سهمگین زمانه، خاموش نمی‌شود.

ایشان شبانه‌روز بانگ رحیل از ظلمت وابستگی و عزیمت به بهشت وارستگی را در مکتب پر فروغشان به گوش طالبان حیات جاویدان می‌رسانند و بیان می‌دارند برای بقا باید طریق درست در پیش گیرید . استاد راه سعادت را نشان داده و برای رساندن شاگردان به آن مدینه فاضله از آنان حمایت و دستگیری می‌نمایند.

امید است از اندرزهای حکیمانه و ارزشمند ایشان که همواره شامل حالمان بوده بهره‌مند گشته و بتوانیم شاکر و خادم نعم و الطاف بی‌دریغ ایشان بوده تا در جهت نیل به سرای معنویت و روحانیت به صدق گام برداریم.

نویسنده:ریحانه مرادی

مراتب هفت‌گانه کمال انسان در روزنامه اطلاعات روز شنبه ١٨/٨/٨٧

و تنظیم از مرادی — Mon, 23 Nov 2009 11:47:10 GMT

وجود روحانی انسان کامل بزرگترین حجت الهی است که به تبعیین علوی "أنا السموات السبع"باطن ولایی‌اش نسخه کبیریاز مجموعه عالمیان و جامع مراتب هفت گانه کمال و جمال ربوبی است.

انسان، صورت متکامل الهی و معجون سرشته شده در فراز آسمان «أحسن تقویم»(۱) است که پیکره راست‌قامتش از خاک مطهر سطح زمین به ظهور رسیده و کوثر حیات بر بستر وجودش روان گشته، آنگاه به قعر «اسفل سافلین»(۲) هبوط نموده و در محنت‌سرای مُلک مأوا گرفته است تا با قدم سلوک در صراط جمال، مراتب تعالی معنوی را از اسفل جمادی به سوی اعلا علیین طی نماید و به وجه جمیل رحیمیت نایل گردد. او که از عالم نورانی بر ظلمتکده دنیا تنزل کرده، تنها در پرتو تسلیم عاشقانه به دستان رحمانی انسان کامل می‌تواند مراحل رشد و کمال را پیموده، به منزلگاه اصلی خویش که بهشت دیدار رحیمی است، باز گردد.
آری، وجود روحانی انسان کامل بزرگ‌ترین حجت الهی است که به تبیین علوی «أنا السموات السبع»(۳) باطن ولایی‌اش نسخه کبیری از مجموعه عالمیان و جامع مراتب هفت‌گانه کمال وجمال ربوبی است. در این نوشتار می‌کوشیم تا به‌اجمال، مراتب هفتگانه کمال انسان یا منازل هفتگانه سیر وسلوک آدمی را از نظرگاه عرفان اسلامی بررسی ‌نماییم.
۱) عالم جمادی
رهرو طریق جمال، در نخستین مرتبه از مراتب هفت‌گانه کمال، یعنی عالم جمادی، با خصلت استکبارمنشی و قدرت‌جویی برای تصاحب زر و زیور دنیایی رو‌به‌رو است؛ زیرا آدمی در ظاهر از آب و خاک روی زمین خلق شده و میل و گرایش به عالم ارض و مظاهر فریبنده جمادی دارد؛ «إنّ الرّجل خلق من الأرض فإنّما همّته فی الأرض؛(۴) همانا مرد از زمین خلق شد. پس همتش در زمین است». به جهت چنین گرایشی است که مردمان به مال و منال دنیایی عشق می‌ورزند؛ «وتحبّون المال حبّاً جمّاً؛(۵) و دوست می‌دارید مال را دوست‌داشتنی بسیار».
غلفت از رهنمودهای انسان کامل و اکسیر عشق و تسلیم به دستان مبارک او و دل سپردن به محبت جاه و منال دنیا، باعث می‌گردد که سالک برطریق مادیات سیر نماید و اسیر مشتهیات ملکی شود و به اشارت روایی «لو أنّ رجلاً أحبّ حجراً لحشره الله معه؛(۶) اگر مردی سنگی را دوست بدارد، همانا خداوند با آن محشورش می‌کند»، از جهت سنخیت، سیرت انسانی‌اش صورت جمادی یافته، نشیب ضلالت را در پیش خواهد گرفت و به دلالت «فهی کالحجارة أو أشدّ قسوة»(۷) همچون سنگی سخت در قعر دوزخ مادیت هبوط می‌نماید و کوثر حیات‌‌بخش رحیمی و بذر معارف رحمانی در سنگ خارای وجودش ثمره‌ای جز تأسف جانکاه «یا لیتنی کنت تراباً»(۸) به بار نمی‌نشاند.
اما چنانچه آدمی به موجب عشق و تسلیم ربوبی، از جاذبه قدرت‌طلبی و ثروت‌جویی رها گشته و سنگ سراچه دل را به خاک حاصل‌خیز مبدل سازد و در برابر رهنمودهای انسان کامل خاشع گردد، به موت از عالم جمادی رسیده و به دلالت «فأحیینا به الأرض بعد موتها»(۹) برخوردار از باران روح‌فزای ربانی و بهره‌مند از نسیم طربناک حیات گشته، به اشارت «والله أنبتکم من الأرض نباتاً»(۱۰) به تولد در عالم نباتی مفتخر می‌شود.
۲) عالم نباتی
در این عالم، غفلت و سستی پوینده صراط کمال به صراحت «لأزیننّ لهم فی الأرض»(۱۱) همتش را مصروف زینت‌های لذت‌بخش طبیعت و تعلق به رنگ‌های دلفریب گوناگون ساخته، موجبات انحطاط و تباهی نفس را فراهم می‌آورد؛ زیرا گستره عالم نباتی جایگاه ظهور رنگ‌ها و ریاحین لذت‌بخش ظاهری در سرای ملک است و جلوه‌های رنگین کثرات، جامه ارض را به زیور دنیایی آراسته است. اگرچه اسلام بهره‌مندی از مظاهر رنگارنگ این عالم را تجویز نموده است، اما همین مظاهر به تصریح «إنّا جعلنا ما علی الأرض زینة لها لنبلوهم أیهم أحسن عملاً»(۱۲) جز کمین‌گاه ابتلا و آزمایش به بوستان پرجاذبه سراچه ملک نیست و دلبستگی به این لذات و تمنیات زودگذر، سالک را از حرکت به سوی مدارج والای کمال و جمال باز می‌دارد.
اما نوای قرآنی «صبغة الله ومن أحسن من الله صبغة»(۱۳) در گوش جان جویندگان گوهر جمال طنین بیداری افکنده و آنها را متوجه رنگ مصفای الهی، یعنی تسلیم که حقیقت اسلام راستین است، می‌نماید؛ «الصبغة هی الإسلام».(۱۴)
و این‌سان، در پرتو تسلیم عاشقانه به دستان ربوبی باغبان ولایت، نهال نورسته رهروان صراط کمال به سرسبزی ایمان و یقین آراسته می‌گردد تا به مصداق «أنّ قلوب المؤمنین خَضِر»(۱۵) قلب او در حریم محافظت و تربیت معنوی چنین خضر کاملی، از اسارت الوان لذت‌بخش مُلکی رهیده، به سبب موت از تعلقات رنگارنگ سرای نباتی، به عالم حیوانی حیاتی خجسته یابد.
۳) عالم حیوانی
این عالم، مشکل‌ترین مرحله کمالی و سخت‌ترین مرتبه صعودی انسان به شمار می‌رود. در این عالم است که سالک به صراحت روایی «أعدی عدوّ للمرء غضبه و شهوته»(۱۶) نفس خویش را گرفتار دو قوه نیرومند غضب و شهوت می‌بیند و به سبب پیروی بی حد و حصر از خواسته‌های این دو قوه، صحیفه وجودش به سیرت پست بهیمی منقش می‌گردد؛ «من غلب علیه غضبه و شهوته فهو فی حیز البهائم؛(۱۷) کسی که خشم و شهوتش بر او غلبه کند،‌ در جایگاه بهائم است».
در این میان، مهم‌ترین عاملی که نفس آدمی را به ظلمت و تباهی مبتلا می‌سازد، ‌به تصریح «سبب الشرّ غلبة الشهوة»(۱۸) غلبه هواهای نفسانی وشهوات حیوانی بر وجود آدمی است و تمایلات بهیمی و وساوس شهوانی بیشترین جاذبه را برای آدمی دارد و به دلالت «لا فتنة أعظم من الشهوة»(۱۹) بزرگ‌ترین عرصه جهاد با نفس اماره،‌ در عالم حیوانی عیان می‌گردد؛ «ویرید الذین یتبعون الشهوات أن تمیلو میلاً عظیماً».(۲۰)
گفتنی است که از میان شهوات گوناگون حیوانی، تمایل نفسانی نسبت به زنان بارزترین و نیرومندترین مصداق است که دل و جان آدمی را مدهوش خود می‌سازد که «إنّ کیدکنّ عظیم».(۲۱) و به واقع باید اذعان داشت که جاذبه شدید و مغناطیس عظیم وجود زن که بزرگ‌ترین امتحان الهی در مسیر تکامل مرد است، موجب گردیده تا انسان خوش‌سیرتی چون یوسف صدیق(ع)، به بیان «ولقد همّت به وهمّ بها لولا أن رأی برهان ربّه»(۲۲) به دشواری و عظمت این ابتلای ربوبی اقرار نموده و با ترنم «وما أبرّیء نفسی إنّ النّفس لأمّارة بالسّوء إلّا ما رحم ربّی»(۲۳) یگانه صراط رهیدن از چنین دام فریبنده‌ای را الطاف ربانی و تأییدات رحمانی کاملان ولایی معرفی می‌کند.
بدین ترتیب، عالم حیوانی را باید عظیم‌ترین کمین‌گاه جاذبه عشق مجازی و جولانگاه وساوس زنان دوزخی، خاصه برای جوانان دانست و صد البته رهایی از غل و زنجیر اسارت‌بخش شرک و آزادی از زندان عشق طغیانگر نفس، جز در توان مسیحادمان اهل ولایت و معرفت نمی‌باشد و سالکان طریق کمال، تنها در سایه‌سار اذکار شفابخش ولایت و در پرتو عشق و تسلیم به دستان انسان‌ساز اولیای الهی - که در طی این مسیر پر فراز و نشیب، دوست صدیق و خلیل شفیق رهروان طریقت می‌باشند - توان صبر و بردباری در برابر حبّ الشهوات حیوانی را می‌یابند که «المرء علی دین خلیله؛(۲۴) انسان [جوانمرد] بر آیین دوست صادق خویش است». و این گونه، به برکت انفاس مقربان صاحبدل و کلمات ربوبی مشفقان مسیحادم، از شراره‌های سوزنده شهوات نفسانی و تمایل به زنان دوزخی رهایی یافته، به عالم والای انسانی نایل می‌گردند.
۴) عالم انسانی
چهارمین مرتبه کمال آدمی حدّ فاصل و مرز میان عالم حیوانی و عالم روحانی است و آدمی این صورت آفریده شده از نطفه مخلوط، به جهت برخورداری از عقل ملکوتی و نفس ملکی در معرض امتحان ربوبی قرار گرفته و دراین میان، به موجب فروغ عقل الهی، راه شکر و هدایت را از بی‌راهه کفر و ضلالت بازشناخته است؛ «إنّا هدیناه السبیل إمّا شاکراً وإمّا کفورا؛ همانا ما راه هدایت را نمایاندیم، خواه شاکر باشد و بپذیرد یا ناسپاسی گوید و منکر شود».(۲۵)
مولای موحدان، علی(ع) تأثیر عقل نورانی و نفس ظلمانی را در ضمیر آدمی چنین ترسیم نموده است: «... هر کس عقل او بر شهوتش غلبه کند، از ملائکه برتر است و هر کس شهوتش بر عقل او غلبه کند، از بهائم بد‌تر است».(۲۶)
آری، عالم انسانی را باید گذرگاهی صعب العبور دانست که به بیان روایی «إنّ علی جهنم جسراً أدقّ من الشّعر و أحدّ من السیف»(۲۷) پلی باریک‌تر از مو و برّنده‌تر از شمشیر است که بر روی دوزخ شهوات حیوانی(۲۸) قرار گرفته و گذر از آن و نیل به ملکوت روحانی جز با قدم عشق و معرفت ممکن نبوده و در این صراط دقیق و ظریف، غفلت سالک و یا انکار او نسبت به اذکار و معارف رحمانی، موجب سقوط او از مقام رفیع انسانی به ورطه پست حیوانی می‌گردد. از این رو، در عالم انسانی یگانه‌طریق رهایی گرفتاران دوزخ حیوانی و تنها راه نجات اصحاب شمال، لبیک‌گویی به ابرار منادی ایمان و تدبر در آیات ربوبی است تا بدین سبب، چراغ عقل الهی‌شان روشن شده و مصداق اولوا الالباب گردند. آنگاه چنین انسانی با تمنای خالصانه «توفنّا مع الأبرار»(۲۹) از ذات بی‌نیاز ربوبی، راه وصول به مقام ابرار یا اصحاب یمین را طلب نموده، به موت از خواهش‌های نفسانی نایل می‌شود.
اما یکتاطریق تعالی اصحاب یمین از مرتبه انسانی به عالم روحانی، سرمست شدن از عشق و حبّ صادقانه به وجه منوّر انسان کامل است که به مصداق «إنّ الصّورة الإنسانیة... هی الصّراط الممدود بین الجنة والنّار»(۳۰) صراط مستقیم الهی بین جهنم حیوانی و بهشت روحانی است. بنابراین، آن که کلمات قدسی مقربان را تصدیق کرده و با قدم عقل در دیار انسانی از شهوات حیوانی هجرت نموده، به بیان علوی «العاقل من أمات شهوته»(۳۱) به موت از نفس شیطانی مفتخر گشته، شایسته انفاس روحانی انسان کامل می‌گردد و به نفحه حیات‌بخش روحانی،‌ تولدی دوباره یافته، به ملکوت آسمان‌ها راه می‌یابد؛ «کسی که دو بار تولد نیافته باشد، به ملکوت آسمان‌ها راه نمی‌یابد».(۳۲)
بدین ترتیب، نسیم حیات‌آفرین ربوبی بر وجود خالص شده رهرو صراط کمال و جمال وزیدن می‌گیرد تا اسماعیل‌وار به دستان ابراهیمی صاحبدل ولایی تسلیم شده و سرمست از باده عشق رحیمی به موت از عالم انسانی نایل آمده، به عالم روحانی و بارگاه رفیع ملکوتی حیاتی طیبه یابد.
۵) عالم روحانی
آدمی با نیل به این مرتبه کمالی، به سبب عقل عارفانه و عبودیت خالصانه در زمره «عباد الرّحمن» قرار گرفته، فرشته‌سیرت، در پیشگاه رحمانی قیام به حق نموده و در محراب بندگی به رکوع و تعظیم ربوبی می‌پردازد و بر سجاده عشق، پیشانی سجود بر آستان رب رحیم می‌ساید؛ زیرا به بیان «والملائکة المؤمنون الّذین یملکون عِلم آل محمّد»(۳۳) مؤمنان ابرار اهل ولایت، ملائکه حریم قدسی‌اند که در آسمان ملکوت پر کشیده‌اند و چراغ عقل در قلب مطهرشان پرتو معرفت افشانده و پیوسته بادیه‌پیمای وادی ملکوت و روشنگر لطایف روحانی می‌باشد؛ عقل روشنی‌‌افروزی که نخستین جلوه قدس روحانی بوده و از عرش رفیع رحمانی نشأت گرفته است و نیکوترین خلق مبارک الهی در عالم روحانی به شمار می‌رود؛ «عقل، اوّلین خلقی است که خداوند آن را از روحانیین از جانب راست عرش از نورش آفرید».(۳۴)
آنگاه که پوینده صراط حمید، در پرتو عبودیت خالصانه به انوار معرفت‌بخش عقل رحمانی روشنی یافت، هادی طریق معنا که کلمات کمال‌پرورش القاگر روح پاک حق و حقیقت است، رهرو کوی جمال را به فردوس برین لقا فرامی‌خواند و به مصداق «إنّ الملائکة... یعیشون بنسیم العرش»(۳۵) نفحه عشق رحیمی از عرش رحمانی‌ بر وجود چنین سالک فرشته‌سیرتی دمیده می‌شود تا به سبب تعلق به عزّ قدس مقربین، از ساحل عقل به بحر بیکران عشق نایل آید و به سبب عبودیت عاشقانه در محراب جمال دوست، اوج پرستش و بندگی را پروانه‌وار در شوق و اشتیاق به وجه مطهر و منوّر ربوبی بجوید. از این رو، عالم روحانی را باید وادی عبودیت توأم با اخلاص دانست که در صورت سرپیچی از فرامین تعالی‌بخش انسان کامل و سستی در امر اطاعت و بندگی، بسان ابلیس به عتاب «فاخرج منها فإنّک رجیم»(۳۶) مخاطب گردیده، از حریم کروبیان رانده شده، به سراچه ناسوتی تنزل می‌یابد. اما تسلیم‌شدگان و مؤمنان صدیق ملکوتی به جهت برخورداری از روح پاک ایمان، از هر گونه شرکی مبرا شده، عاشقانه به بندگی قیام نموده‌اند؛ «وبروح الإیمان عبدوا الله ولم یشرکوا به شیئاً؛(۳۷) [بندگان صالح الهی] به سبب روح ایمان، خدا را پرستیدند و چیزی را شریک او نساختند».
بهره‌مندی از روح معرفت‌بخش قدسی، زینبنده‌ترین رهاورد عالم روحانی است که رهرو عاشق را به نور شناخت مزین می‌نماید و بدین ترتیب، سالک طریق کمال به تصریح «فادخلی فی عبادی»(۳۸) در شمار خالصان کوی دوست درآمده، آیینه تمام‌نمای رحمانی و خلیفه برحقّ الهی می‌گردد و از رهگذر محرمیت، دستان ولایی پرده از رخساره جمیل رحیمی کنار می‌زند تا به اشارت «وادخلی جنتی»(۳۹) شایسته نیل به منقبت بهشتی مقربین و وصول به منزلت رحمانی سابقین گردد و به مرتبه بقا در عالم وجه نورانی باریابد.
۶) عالم نورانی
تنها راه راهیابی به این عالم که عالم نورانی یا وجه جمیل رحیمی می‌باشد، آن است که سالک پیش‌تر در عالم روحانی از رهگذر فنا و موت نفسانی و تولد ملکوتی، برات رهایی از وساوس شیطانی را از دستان ربانی انسان کامل برگرفته و شایسته جنت لقای ربوبی و لایق دیدار مه‌رویان عالم قدس در فردوس برین شده باشد.
شهود سیمای حق و حقیقت، سیرت درونی چنین رهروی را به اشارت قرآنی «وجوهٌ یومئذ ناضرة إلی ربّها ناظرة؛ صورت‌هایی در آن روز شادند که به سوی پروردگارشان می‌نگرند»(۴۰)، به نور مسرت‌بخش ربوبی منور ساخته و قلب سلیم او را سرشار از شعله‌های عشق و نیاز نموده و او را از آلایش هر گونه شرک خفی و تعلق لطیفی که تا کنون در طی مراحل و مراتب کمال دامنگیر او بوده‌، مطهر می‌گرداند تا آزاد و رها از همه قیود، در بهشت دیدار، مسندنشین سریر احرار گردد که: «الطلاقة شیمة الأحرار؛(۴۱) رهیدن ]از تعلقات] خلق و خوی انسان آزاده است».
بنابراین، سالک طریق معنا در این عالم از رهگذر «العبودیة جوهرة کنهها الربوبیة»(۴۲) به حقیقت ربوبیت در باطن خویش آگاهی یافته، با نفس مطمئنه روحانی و با دو بال «راضی» و «مرضی» به منزلت «عبادی» نایل شده، در پرتو اکسیر مقدس عشق، به فنای از خویش و بقای به حضرت رب واصل شده و مرآت قلبش تجلیگاه مقام رفیع «جنّتی» گشته، خود نیز روح و ریحان بهشتی و جنت نعیم قدسی می‌گردد؛ «وأمّا إن کان من المقرّبین فروحٌ وریحانٌ و جنت نعیم».(۴۳) و این‌گونه، عاشق دلباخته جمال مطلق در ضمیر مصفای خویش به رفع حجاب نورانی نایل آمده، نظاره‌گر وجه جمیل رحیمی در مرآت وجود خویشتن می‌شود؛ چنان‌که درحدیث قدسی آمده است: «هنگامی که نیاز و لذت بنده‌ام را در ذکر خود قرار دادم، به من عشق می‌ورزد و من نیز به او عشق می‌ورزم. آنگاه حجاب میان خودم و او را به کنار می‌زنم».(۴۴)
بدین ترتیب، محبّ صادق پس از بقا به جمال دلربای رحیمیت، چشمانش از فروغ محبوب ربوبی به زیور روحانی «عین الله» و زبان حمد و تسبیح‌گویش به زینت رحمانی «لسان الله» و سیمای مصفایش به منقبت آسمانی «وجه الله»(۴۵) نایل می‌گردد و شایستگی آن را خواهد یافت که به سبب استیلا بر عرش رحمانی، به گنجینه کوثر رحیمی و معدن عظمت الهی در عالم لاهوت دست ‌یابد و به خلعت دلارای «انسان کامل» آراسته شود.
۷) عالم رحمانی
در این عالم که آخرین مرتبه از مراتب هفتگانه کمال انسان به شمار می‌رود، پوینده کمال مطلق، به منزلت «خلیفة الله» نایل می‌گردد و حقیقت جمیل باطنی را در آغوش جان گرفته، سرمست از باده وصال به فتح قله رفیع وحدت توفیق یافته و به معدن عظمت الهی و گنجینه ولایت رحمانی و کوثر بی‌پایان رحیمی دست می‌یابد و این گونه، آسمان و زمین هفتگانه ظاهر و باطن را مسخّر خویش ساخته، از رهگذر جذبه عاشقانه و سیر و سلوک عارفانه، بر جهان ملک و ملکوت مالکیت ولایی پیدا می‌کند. امیر مؤمنان(ع) در بیان این حقیقت می‌فرماید: «عشق الهی آتشی است که بر هر چه عبور کند، او را می‌سوزاند و نور الهی است که بر هیچ چیز نمی‌تابد، مگر آنکه او را روشن می‌کند و آسمان رحمت الهی است که هیچ چیز زیر آن ظاهر نمی‌شود، مگر اینکه به او فیض می‌بخشد و نسیم الهی است که بر هر چه وزیدن بگیرد، سبب حرکت او می‌شود و باران الهی است که هر چیزی را زنده می‌کند و زمین الهی است که همه چیز را می‌رویاند. پس هر که را خدا دوست بدارد، به او هر چه خواهد از ملک و مال عطا می‌کند».(۴۶)
و این سان، قلب مطهر و منوّر انسان کامل، سریر حقیقت و گنجینه معرفت و عظمت الهی می‌گردد و فروغ عالمتاب رحمت ظاهری از آفتاب جلال منوّرش بر گستره آفرینش می‌تابد و انوار فیض باطنی از مهتاب جمال مطهرش، قلوب شبروان طریق کمال را جان می‌بخشد. قلب فیاض او آگاه به اسرار غیب و شهود گردیده و بسان ابر بهاری، گلشن خلقت را از باران حیات‌بخش وجود خود بهره‌مند ساخته، طراوت روح‌فزای زندگی را بر کالبد هستی دمیده، به بسط فیض و رحمت ربوبی می‌پردازد: «العارف... کنز اسراره ومعدن انواره ودلیل رحمته علی خلقه؛(۴۷) عارف... گنجینه اسرار و معدن انوار الهی و دلیل رحمت حق بر خلایق است».
در این میان، مهم‌ترین فیض و عالی‌ترین رحمتی که از وجود انسان کامل و عارف واصل ساطع می‌گردد، خصیصه هدایت‌گری و کمال و جمال‌بخشی او است و به‌حق، فروغ دل‌انگیز وجه قدسی و وجود روحانی‌اش، محکم‌ترین عروه وثقای نجات برای سالکان طریق کمال مطلق از دام تعلقات دنیایی و مطمئن‌ترین ریسمان عروج به سرمنزل مقصود در فردوس برین است. امیر مؤمنان، علی(ع) در وصف این حقیقت همیشه‌جاری می‌فرماید: «خداوند رحمت کند کسی را که چون سخن حکیمانه‌ای را بشنود، خوب فراگیرد و چون هدایت شود،‌ بپذیرد و دست به دامن هدایت کننده بزند و نجات یابد».(۴۸)
● نتیجه سخن
سالک طریق کمال در پرتو هدایت انسان کامل و پیروی از رهنمودهای متکامل او می‌تواند نخست از عالم جمادی که جولانگاه مظاهر دلفریب قدرت‌جویی و جاه و منال دنیایی است، عبور کند و عالم نباتی را نیز که جلوه‌گاه زینت‌های رنگارنگ و تعلقات لذت‌بخش گوناگون است، طی نماید و نیز در عالم حیوانی که از دشوارترین مراحل سلوک به شمار می‌رود، با دو قوه نیرومند غضب و شهوت مجاهدت می‌کند و در عالم انسانی که برزخ میان مراحل سه‌گانه سفلا و مراتب سه‌گانه علیای سلوک است، به کمک مهتاب عقل ملکوتی بر ظلمات نفس ملکی غلبه نموده و در زمره اصحاب یمین شایسته حضور در جنت نعیم مقربین می‌گردد و آنگاه در عالم روحانی که سرای بندگی و تسلیم خالصانه است، به سبب اذکار و معارف برخاسته از جوهره عبودیت، در بارگاه ربوبی به بندگی حق قیام می‌کند و از این رهگذر، روح قدسی از چشمه‌سار عز قدس مقربان بر او دمیده، با فنای از خویشتن به مرتبه وجه نورانی تعالی می‌یابد. سپس در عالم وجه نورانی، به سبب محرمیت، به شهود سیمای معطر و دلربای فرشته جمیل عشق مفتخر گشته، سرشار از شعله‌های عشق و نیاز، به منزلت بقای ربانی می‌رسد و آنگاه سرمست از باده وصال، به فتح قله رفیع وحدت در عالم رحمانی نایل آمده، بر کوثر قدس رحیمی و چشمه جوشان صمدانی دست می‌یابد و این‌گونه، قلب شیفته‌اش جایگاه عرش خدای رحمان می‌گردد که جز گنجینه معارف رحیمی و جلوه‌گاه قدرت رحمانی نیست و به سبب انوار هدایت‌بخش او، طریق عروج و تعالی معنوی فراسوی انسان کمال‌جو گسترده می‌گردد و تشنگان کوثر جمال را بهره‌مند از زلال هدایت و معرفت می‌سازد؛ «انسان محب (عاشق)، خالص‌ترین مردم برای خدا از جهت سرّ و باطن است... پس اگر مردم جایگاه و منزلت او را در نزد خداوند بدانند، به سوی خدا تقرب نمی‌جویند مگر به واسطه خاک پای او».(۴۹)

               پی‌نوشت‌ها:
۱. تین/۴: «همانا ما انسان را در بهترین صورت و نظام آفریدیم».
۲. تین/۵: «سپس او را به پایین‌ترین مرحله بازگرداندیم».
۳. شرح دعای سحر، امام خمینی، ص ۷۸، امام علی(ع): «من آسمان‌های هفتگانه‌ام».
۴. وسائل الشیعه، ج ۱۹، ص ۳۵، ح ۲۴۰۹۴.
۵. فجر/۲۰.
۶. الأمالی صدوق، ص ۲۰۹، ح ۹.
۷. بقره/۷۴: «پس دل‌های شما مانند سنگ و یا سخت‌تر از آن است».
۸. نبأ/۴۰: «ای کاش من خاک بودم».
۹. فاطر/۹: «پس زمین را بعد از مرگش زنده گردانیدیم ».
۱۰. نوح/۱۷: «و خداوند شما را زا زمین رویانید، رویانیدنی».
۱۱. حجر/۳۹: «[شیطان گفت:] همانا آنچه را در زمین است در نظر بنی آدم زینت می‌بخشم».
۱۲. کهف/۷: «ما آنچه را روی زمین است، زینت آن قرار دادیم تا آنها را بیازماییم که کدامینشان بهتر عمل می‏کنند».
۱۳. بقره/۱۳۸: «رنگ خدایی و چه رنگی از رنگ خدایی بهتر است».
۱۴. الکافی، ج ۲، ص ۱۴، ح ۲، امام صادق(ع): «مراد از رنگ خدایی، همانا اسلام است».
۱۵. المحاسن، ج ۲، ص ۵۰۷، ح ۶۵۲، امام صادق(ع): «همانا قلب‌های مؤمنان، سبز است».
۱۶. غرر الحکم، ص ۳۰۲، ح ۶۸۶۷: «بزرگ‌ترین دشمن مرد، خشم و شهوت او است».
۱۷. همان، ص ۳۰۴، ح ۶۹۴۹.
۱۸. همان، ح ۶۹۴۷: «عامل بدی، غلبه شهوت است».
۱۹. همان، ح ۶۹۵۲: «هیچ آزمایشی بزرگ‌تر از شهوت نیست».
۲۰. نساء/۲۷: «و کسانی که دنباله‌رو شهوات‌اند، می‌خواهند میل بورزند، میل ورزیدنی عظیم».
۲۱. یوسف/۲۸: «همانا مکر و حیله شما زنان، عظیم است».
۲۲. یوسف/۲۴: «آن زن قصد او کرد و او نیز- اگر برهان پروردگارش را نمی‏دید- قصد وی می‏نمود».
۲۳. یوسف/۵۳: «من هرگز خودم را تبرئه نمی‏کنم؛ که نفس [سرکش] بسیار به بدیها امر می‏کند؛ مگر آنچه را پروردگارم رحم کند».
۲۴. الکافی، ج ۲، ص ۳۷۵، ح ۳، رسول اکرم(ص).
۲۵. انسان/۳.
۲۶. وسائل الشیعه، ج ۱۵، ص ۲۰۹، ح ۲۰۲۹۸.
۲۷. کنز العمال، ح ۳۹۰۳۶، رسول اکرم(ص): «همانا بر روی جهنم پلی است باریک‌تر از مو و برّنده‌تر از شمشیر».
۲۸. امام صادق(ع): «مراد از بهشت نعیم، شناخت و مشاهده است و منظور از جحیم، ظلمات شهوات است». (التفسیر الکبیر، ج ۳۱، ص ۸۵)
۲۹. آل عمران/۱۹۳: «و ما را با ابرار بمیران».
۳۰. کلمات مکنونه، ص ۱۲۵: «همانا صورت انسانی... راه کشیده شده میان بهشت و دوزخ است».
۳۱. غرر الحکم، ص ۲۴۰، ح ۴۸۶۵، امام علی(ع): «عاقل کسی است که شهوتش را میرانده باشد».
۳۲. رسائل محقق داماد، ج ۸، ص ۹۲، حضرت عیسی(ع).
۳۳. بحار الأنوار، ج ۲۵، ص ۹۷، ح ۶۹: «... مراد از ملائکه در سوره قدر، مؤمنانی هستند که علم آل محمد را به ارث می‌برند...».
۳۴. تحف العقول، ص ۳۹۹، امام کاظم(ع).
۳۵. تفسیر قمی، ج ۲، ص ۲۰۶، امام صادق(ع): «همانا ملائکه... با نسیم عرش زندگی می‌کنند».
۳۶. ص/۷۷: «پس [ای شیطان! از بهشت] خارج شو که تو رانده شده‌ای».
۳۷. الکافی، ج ۲، ص ۲۸۱، ح ۱۶، امام علی(ع).
۳۸. فجر/۳۱: «پس داخل شو در بندگان من».
۳۹. فجر/۳۲: «و داخل شو در بهشتم».
۴۰. قیامت/۲۲-۲۳.
۴۱. غرر الحکم، ص ۴۳۴، ح ۹۹۲۱.
۴۲. مصباح الشریعة، ص ۷، امام صادق(ع): «عبودیت، گوهری است که ذاتش ربوبیت است».
۴۳. واقعه/۸۷-۸۸: «اما اگر از مقربین باشد، پس رحمت و ریحان و بهشت نعیم است».
۴۴. کنز العمال، ج ۱، ص ۴۳۳.
۴۵. بحار الأنوار، ج ۲۴، ص ۱۹۲، ح ۶. ذیل آیه «ویبقی وجه ربّک ذو الجلال والاکرام؛ و باقی است وجه صاحب جلال و کرامت پروردگارت» امام صادق(ع) فرموده: «نحن وجه الله؛ ما وجه خداییم».
۴۶. مصباح الشریعة، ص ۵۲۳.
۴۷. همان، ص ۱۹۱.
۴۸. نهج البلاغه، خ ۷۶، ص ۱۰۳.
۴۹. مصباح الشریعة، ص ۱۹۲، امام صادق(ع).

انسان کامل مرات خفیه

و تنظیم از مرادی — Mon, 23 Nov 2009 11:38:40 GMT

*کتابی که در پیش روست با طرحی نو و جدید از دیدگاه عرفان اصیل اسلامی ونظرگاه آیات شریف قرآن و روایات مأثور ائمء دین(ع) در صدد گشودن راهی در ظلمتکدهء ناسوت به سوی آب زندگانی است.
*نگارنده در پی بیان و اثبات این مهم است که یگانه مفتاح رهایی آدمی از گرداب جهالت و شهوت و خودبینی، تمسک به عروهء وثقای وجود اولیای کامل الهی و اعتصام به حَبْلُ الْمَتین ِ انسانهای کاملی است که کعبهء دلشان منوّر به حضور خدای رحمان و مرآت قلبشان تجلیگاه جمال دلربای رحیمی است.
*وانسان کمال جو کسی است که روزگاران مدیدی را در جستجوی وجود معطّر انسان کامل وخضرواصل می گذراند تا به مدد فیض قدسی، معتکف بهشت معارف وکوثر رموزات روحی ومعنوی انسان کامل گردد.
*انسان کامل ،اکسیر شفابخش دردمندان روحی ومعنوی در عصرآفات وحیرانی ویگانه مفتاح فتح اسرارِ شگفت انگیز ولایت در عصر سرگشتگی وحیرت است.
*انسان کامل ،گشایندهء رمز کشف وکرامات باطنی وداننده ء رازقدرتهای شگرف روحی درعصر ناباوری وتباهی وگویندهءاسرار وحقایق حال وآینده وعارف به رموزات مستور روح وروان آدمی در عصر اضطراب وسر درگمی است .
*انسان کامل ،منشأنیل به مکاشفات ومشاهدات ومقامات روحانی در عصر غفلت وسر گردانی ومتصّرف اشباح ونفوس وارواح وقلوب موجودات وآورندهء مائدهء آسمانی در عصر تشنگی وجویندگی است.
دانلود مستقیم فایل

زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ به ضمیمه لطایف عارفانه (نکته های معنوی وکلمات حکیمانه

و تنظیم از مرادی — Sun, 22 Nov 2009 16:30:00 GMT

جناب استاد" یعقوب قمری شریف آبادی" با استناد به آیات و روایات ، به ویژه سوره های مریم و کوثر، در صدد بیان این مهم است که حقیقت وجود زن ،نور مقدس رحیمی است که به سبب ظلمت قابیلیان تاریخ، به تیرگی گراییده و چنانچه در پرتو حفظ و صیانت انسان کاملی بسان زکریای نبی(ع) و علی مرتضی(ع) قرارگیرد، همانند مریم عذرا(س) و فاطمه زهرا(س) به طهارت و نورانیت ازلی خویش نایل می شود و به عنوان اسوه «طائران فردوس» نجات بخش راغبانش از دوزخ مشتهیات ملکی به سوی فروس قربین می گردد. اما چنانچه زن از صیانت و مراقبت انسان کامل محروم شود،از جمال و سیرت بهشتی و نورانیت ازلی خود مهجور گشته، همچون «ام جمیل» به عنوان نماد «ساحران دوزخ» هبوط دهنده دلباختگان خویش به سوی «غسلین» متعفن دوزخی می گردد.
دانلود مستقیم فایل

انتشار دو کتاب

و تنظیم از مرادی — Sun, 22 Nov 2009 16:18:35 GMT

انتشار دو کتاب ارزشمند از سوی "فروغ محفل روح الله" را به اطلاع تمامی علاقه‌مندان عرفان و معنویت و شیفتگان امام و انقلاب می‌رسانیم. در ذیل به‌اختصار با محتوای این دو اثر نفیس آشنا می‌شوید....

پرتوی از جمال روح الله

مطالبی که در این اثر به سه زبان: فارسی، عربی و انگلیسی عرضه شده، شامل چهل عبارت ـ از باب تیمن و تبرک ـ برگرفته از سخنان عارفانه و کلمات حکیمانه استاد یعقوب قمری شریف آبادی درباره منزلت روحانی و مقام معنوی امام خمینی(س) است که با بیانی نغز و اشاراتی لطیف و با الهام از آیات الهی و روایات اسلامی در صدد پرده‌گشایی از زوایای پنهان جلال رحمانی و جمال رحیمی حضرت امام(س) است. اگرچه شماری از این لطایف عارفانه پیش‌تر در کتاب "زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ" اثر استاد یعقوب قمری شریف آبادی منتشر شده بود، اما مجموعه حاضر را می‌توان عصاره مباحث ارائه شده در کتاب مزبور دانست. سرآغاز این اثر، عرض نیاز و ارادتی عاشقانه به ساحت ملکوتی امام تحت عنوان "گلبانگ مهتاب" است؛ فراق‌نامه روح مشتاق و بی‌قراری که در هجر جانسوز مولا و مقتدای خود مویه‌گری می‌کند و به یاد روز وصل محبوب، در اعماق جان، غزل شیدایی می‌سراید. استاد قمری شریف آبادی این گلبانگ عاشقانه را به پاس بهره‌مندی‌های معنوی و عرفانی از روح قدسی حضرت امام(س) و به شکرانه ایام وصال و حضور آن طلعت آسمانی، در آغاز این اثر گنجانده‌اند تا ذره‌ای از فیوضات و کیمیاگری‌های آن خورشید پر فروغ را پاس دارند.

سیمای خورشید در آیینه مقالات

این کتاب که با نگرشی نو به تبیین عظمت انقلاب و بازکاوی شخصیت معنوی حضرت امام خمینی(س) و تأثیر آن معجزه تاریخ انبیا و اولیا(ع) در تحول عصر آخر الزمان و بیان جایگاه والای خلف صالح امام، حضرت آیت الله خامنه‌ای ـ مدّ ظلّه العالی ـ می‌پردازد، با پیشنهاد و نظارت هنرمند متعهد و نویسنده صاحبدل، استاد یعقوب قمری شریف آبادی و به قلم چهل تن از شاگردان ارادتمند ایشان به رشته تحریر درآمده است. نویسندگان این اثر که از اعضای جلسه علمی و معنوی "فروغ محفل روح الله" هستند، مفتخرند که سالیان متمادی در پرتو ارشاد و راهنمایی‌های استاد معنوی خویش در مسیر تحقق آرمان‌های متعالی امام، انقلاب و رهبری با قلم و بیان متعهدانه گام برداشته و تا کنون ده‌ها کتاب، هزاران مقاله و چندین عنوان نشریه فرهنگی، اجتماعی و معنوی ر ابه جوامع اسلامی عرضه داشته‌اند و هم اینک به خجستگی تقارن انتشار این کتاب با سی‌امین سالگرد پیروزی انقلاب و نیز سی‌امین سالگشت تشکیل "فروغ محفل روح الله"، به خواست خدا امید می‌رود که این حرکت فرخنده تا نیل به اهداف والا و حقیقت مقدس آن خورشید روشنی‌بخش ولایت، "حضرت روح الله(س)"، تداوم یابد. گفتنی است که کاربران، محققان و علاقه‌مندان گرامی برای تهیه این کتب می‌توانند تقاضای خود را به ایمیل پایگاه ارسال کنند تا در اولین فرصت با آنان تماس گرفته شود.

خاطرات استاد یعقوب قمری شریف آبادی

و تنظیم از مرادی — Sun, 22 Nov 2009 16:10:35 GMT

یادگار ماندگار

هجرتی دیگر

هجرت به شهرستان ورامین

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور

کبوتر حرم

فعالیتهای تبلیغاتی استاد در عربستان

عروس حضرت قرآن

عاقبت بی‌ادبی به مردان الهی

طواف دل

طبابتی رایگان

سمیه، فرشته کوی عشق

سقوط در دره و دست سرنوشت

سفر به لبنان و سوریه

سفر به عربستان

سفر بزرگ

زیارت شیخ‌الانبیاء (ع) و رهایی از چیگال صهیونیسم

روحیه جوانمردی در ورزش

رؤیت هلال با نگاه به سیمای استاد

دیدار معبود در مشاهده معنوی

در محضر خالق مثنوی

در حریم انبیا و اولیا (ع)

در اندیشه گردباد

خوشا آنانکه دایم در نمازند

خلوتهای شبانه در پادگان سوار

چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم مخور

توسل به حضرت عبدالعظیم (ع)

پیشگویی استاد

بیماری در نهایت فقر

برخورد با یک کتاب و انقلاب عظیم روحی

این سرّ حال است

الهام هنر نقاشی در کارخانه نساجی

اشک آسمان

اسرار عالم غیب

استجابت دعا در گردباد

ادب گوسفند

اجمالی از فعالیتها و خدمات هنری استاد در لبنان

اثر بوسه یا حرارت عشق

آهن ذوب شده در دستان استاد

آب دهان اولیای خدا شفاست

زندگینامه استاد یعقوب قمری شریف آبادی

و تنظیم از مرادی — Sun, 22 Nov 2009 16:02:03 GMT

زندگینامه

برگرفته از کتاب «زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ»

زندگینامه

برگرفته از کتاب «زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ»

اکنون که با ره توشه ای از تجارب 27 ساله خود در تشکیل واداره جلسه معنوی « فروغ محفل روح الله» به تعلیم و تربیت روحانی جوانان شیفته معنا همت گمارده ام و هر چند در این راه رنجهای بسیار و مشقّتهای طاقت فرسایی را از سوی افراد دور و نزدیک متحمل گشته ام، به ویژه بی وفایی برخی از بستگان و شاگردان گریزپایی که سالهایی مدید به همراه همسر فداکارم برای رشد علمی و معنوی آنها صادقانه تلاش نمودم، اما همچنان با امید به پروردگار کریمم و بهره مندی از صبر و استقامت فراوان به کوشش خود ادامه دادم و در این حال ، با عنایت به جایگاه والای قلم در اندیشه نورانی حضرات معصومین(ع) که فرموده اند« اول ما خلق الله القلم»شاگردان صدیق و عارف خود را به نورانیت قلم نایل نمود تا همچون اختران آسمانی در گستره تاریخ بدرخشند. و اینک‌ که‌ به‌ فضل‌ و عنایت‌ قدسی‌ خدای‌ رحمان‌ پس‌ از تحمل‌ رنج‌ و مشقّت‌ بسیار وتدبر و تفکر عمیق‌ شبانه‌ روزی‌ و حالات‌ خوش‌ سحرگاهی‌ در طول‌ بیش‌ از چهار سال‌،ابواب‌ هفت‌گانة‌ کتاب‌ حاضر را به‌ انجام‌ رسانیدم‌، حسن‌ ختام‌ این‌ اثر معنوی‌ را به‌ شرح‌حکایت‌ دل‌انگیز نیاز و دلدادگی‌ مادر شجاع‌ و مهربانم‌ متبرک‌ می‌سازم‌ و فروغ‌ انتظارمادری‌ را که‌ سالها بی‌قرار و شیدا در انتظار رویت‌ جمال‌ منوّر امام‌ زمانش‌ به‌ سر می‌برده‌، باترسیم‌ حدیث‌ وصلت‌ عشق‌ مزین‌ می‌نمایم‌ و به‌ بیان‌ ماجرای‌ سرشار از محبت‌ و ارادت‌قلبی‌ مادر پاکدامن‌ و بزرگوارم‌ به‌ ولی‌ای‌ از اولیای‌ الهی‌ می‌پردازم‌؛ صاحبدلی‌ که‌ با حضورروحانی‌ خویش‌، کلبة‌ احزان‌ و زندگانی‌ سرشار از فقر و محنت‌ مادر عزیزم‌ را به‌ گلشن‌عطراگین‌ عشقی‌ معنوی‌ تبدیل‌ نمود و با نسیم‌ کلام‌ طیّب‌ و پیشگوییهای‌ برخاسته‌ از کوثرقلب‌ مطهرش‌، رایحه‌ای‌ بهشتی‌ و حیاتی‌ طیبه‌ را در زندگانی‌مان‌ دمید. این‌ واقعه‌ و سرگذشت‌ روحانی‌ که‌ به‌ نظارت‌ و املای‌ نگارنده‌ و انشای‌ برخی‌ ازدست‌پروردگان‌ این‌ حقیر به‌ رشتة‌ تحریر درآمده‌، و سبک‌ نوشتاری‌ آن‌ همچون‌ دیگر آثارنوشتاری‌ شاگردانم‌، الگوپذیری‌ از شیوة‌ نگارش‌ بنده‌ را جلوه‌گر می‌نماید ـهمچنان‌ که‌ درطلیعة‌ کتاب‌ حاضر بدان‌ اشاره‌ نمودم‌ـ به‌ درخواست‌ و اصرار زیاد شاگردان‌ ارادتمند وموافقت‌ این‌جانب‌ مبنی‌ بر درج‌ آن‌ در بخش‌ پایانی‌ کتاب‌ «زن‌، طائر فردوس‌ یا ساحردوزخ‌» تنظیم‌ گردیده‌ تا خود گواهی‌ صادق‌ و تجربه‌ای‌ عینی‌ بر مباحث‌ راهگشای‌ این‌ اثرباشد؛ اثری‌ که‌ به‌ جهت‌ رعایت‌ مقتضیات‌ زمان‌، مجال‌ بیان‌ بسیاری‌ از معارف‌ الهی‌ و اسرارو حقایق‌ مرتبط‌ با زمان‌ حال‌ و آینده‌ در آن‌ ممکن‌ نگردید و تنها پرتوی‌ از انوار خورشیدتابناک‌ ولایت‌ را از مرآت‌ قلبم‌ تجلی‌ بخشیده‌ است‌. بدان‌ امید که‌ شیفتگان‌ حقیقت‌ درعصر ظلمت‌ و حیرت‌ با آفتاب‌ شریعت‌ الهی‌ به‌ مهتاب‌ معرفت‌ ولایی‌ رهنمون‌ شده‌،پویندگان‌ طریق‌ کمال‌ را به‌ جنت‌ لقای‌ مقربین‌ نایل‌ گرداند. والحمد للّه‌ رب‌ العالمین‌ 16/2/1383 هجری‌ شمسی‌ فقیر آستان‌ شریف‌، یعقوب‌ قمری‌ شریف‌آبادی‌ شکرانة‌ حضور به‌ شکرانة‌ توفیق‌ حضور در محفل‌ روحانی‌ مهتاب‌ آسمان‌ عشق‌ و هادی‌ رهروان‌طریق‌ ولایت‌ که‌ جان‌ در اشتیاق‌ رویت‌ جمال‌ نورانی‌اش‌ می‌سوزد و قلم‌ در بیان‌ حسن‌رویش‌ مستانه‌ می‌خروشد، بر آن‌ شدیم‌ تا در شرح‌ دل‌انگیزترین‌ واقعة‌ حیات‌ این‌ نگار به‌مکتب‌ نرفته‌ سطوری‌ چند بنگاریم‌ و سالیان‌ مدید فیض‌بخشی‌ و ایام‌ خوش‌ تفضل‌ وعنایتش‌ را در حد توان‌ خویش‌ سپاس‌ گوییم‌. مقتدای‌ الهی‌ و مربی‌ معنوی‌ ما، حضرت‌ استاد «یعقوب‌ قمری‌ شریف‌آبادی‌» عارف‌کامل‌ و عاشق‌ واصلی‌ است‌ که‌ دستان‌ جلال‌ و جمال‌ الهی‌ در وجود پاکش‌ ترسیمگر نقش‌مصفای‌ انسانی‌ و جلوه‌گر سیرت‌ دلربای‌ ملکوتی‌ گشته‌ تا پیوسته‌ حدیث‌ وصل‌ عارفان‌ وغزل‌ عشق‌ جاودان‌ را در گوش‌ جان‌ رهپویان‌ صراط‌ مستقیم‌ بسراید؛ صاحبدل‌ کاملی‌ که‌گنجینة‌ گرانبهای‌ معارف‌ و اسرار لاهوتی‌ را در خزانة‌ سینة‌ مطهرش‌ نهفته‌ دارد و زبان‌ناطقش‌ جام‌ پیاپی‌ عشق‌ و معرفت‌ را به‌ تشنگان‌ وادی‌ کمال‌ مطلق‌ نثار می‌دارد. از کلام‌ طیّب‌ و بیدارگر و نسیم‌ انفاس‌ مسیحایی‌ ایشان‌ چنین‌ دریافته‌ایم‌ که‌ عشق‌، این‌رمز حیات‌ و پویایی‌، یگانه‌ براق‌ وصول‌ به‌ اعلا مراتب‌ وجود و نیل‌ به‌ معدن‌ عظمت‌ حق‌است‌؛ اکسیر مقدسی‌ که‌ در پرتو آن‌، مریم‌ عذرا(س‌) در حریم‌ صیانت‌ زکریا(ع‌) به‌ سمبل‌عفاف‌ و پاکی‌ مبدل‌ گشت‌ و ثمرة‌ مبارکی‌ چون‌ عیسای‌ مسیح‌(ع‌) را به‌ بار نشاند و خدیجة‌کبری‌(س‌) در مامن‌ الهی‌ پیامبر ختمی‌ مرتبت‌(ص‌) به‌ محرم‌سرای‌ شاهدان‌ ملکوت‌ باریافت‌و فرشتة‌ جمیلی‌ چون‌ فاطمة‌ اطهر(س‌) را در دامان‌ خویش‌ به‌ ظهور رسانید. و این‌ چنین‌،سرخوشان‌ وادی‌ عشق‌، ساغر فقر و ارادت‌ به‌ وجود آسمانی‌ انسان‌کامل‌ را مستانه‌سرکشیده‌اند و در ظلمات‌ غفلت‌ و غرور با اقتدا به‌ مهتاب‌ منیر ولایت‌، مرآت‌ دل‌ را اززنگار ماسوی‌اللّه‌ زدوده‌اند و در پرتو انوار قدسی‌اش‌ به‌ عرصة‌ شهود و بیداری‌ قدم‌ نهاده‌و دیدة‌ بصیرت‌ خویش‌ را به‌ فراخنای‌ عالم‌ وحدت‌ گشوده‌اند. حضرت‌ استاد که‌ پیش‌تر در اثر ارزشمند و جاودانة‌ خود «انسان‌ کامل‌، مرآت‌ خفیه‌» بانگرشی‌ جدید به‌ عرفان‌ ناب‌ اسلامی‌، از دیدگاه‌ آیات‌ نورانی‌ قرآن‌ کریم‌ و روایات‌ شریف‌حضرات‌ معصومین‌(ع‌) در طی‌ هشت‌ باب‌، به‌ شرح‌ و توصیف‌ مقامات‌ معنوی‌ انسان‌ کامل‌از بدو ظهور آفرینش‌ تا عصر آخرالزمان‌ پرداخته‌اند و در آخرین‌ باب‌، ذیل‌ عنوان‌ «مفتاح‌رویت‌»، لزوم‌ تمسک‌ به‌ ریسمان‌ هدایت‌ اولیای‌ الهی‌ و طریق‌ وصول‌ به‌ مامن‌ بهشتی‌ آنان‌را به‌ منظور رهایی‌ از اسارت‌ تعلقات‌ نفسانی‌ و نیل‌ به‌ قلة‌ رفیع‌ کمال‌ مطلق‌، تبیین‌فرموده‌اند. اینک‌ در شاهکار عرفانی‌ و بی‌همتای‌ خویش‌، «زن‌، طائر فردوس‌ یا ساحر دوزخ‌» ازمنظری‌ بدیع‌ و با بیانی‌ نشات‌ گرفته‌ از معارف‌ قلبی‌، ابعاد وجودی‌ زن‌ و تاثیر شگرف‌صیانت‌ و تربیت‌ مرد مومن‌ را در مسیر شکوفایی‌ کمالات‌ روحانی‌ او که‌ از رهگذر عشق‌ ومحبت‌ صادقانه‌ صورت‌ می‌پذیرد، بررسی‌ نموده‌، عمده‌ دلیل‌ انحراف‌ و سقوط‌ زن‌ به‌ قعردوزخ‌ شهوات‌ را ناشی‌ از غفلت‌ و ناآگاهی‌ مرد در نگاهبانی‌ از شجرة‌ وجود وی‌ می‌دانند. ایشان‌ در این‌ اثر گرانقدر و بی‌نظیر معنوی‌ که‌ مطالعة‌ مباحث‌ عمیق‌ آن‌، دقت‌ و تامل‌بسیار خواننده‌ را می‌طلبد، با بینشی‌ عارفانه‌، رموز و لطایف‌ سرگذشت‌ نمادین‌ آدم‌ وحوا(ع‌) را به‌ عنوان‌ داستانی‌ آکنده‌ از اسرار عبرت‌آموز تبیین‌ کرده‌، آن‌گاه‌ با نگاهی‌ ژرف‌ به‌مناقب‌ و فضایل‌ روحانی‌ علی‌ مرتضی‌(ع‌) و فاطمه‌ زهرا(س‌) آنان‌ را اسوه‌های‌ کامل‌ ایمان‌ وطهارت‌ برای‌ مردان‌ و زنان‌ تاریخ‌ بشر معرفی‌ نموده‌اند و در آخرین‌ باب‌ این‌ کتاب‌ با بیانی‌تمثیلی‌ به‌ شرح‌ و توضیح‌ عوالم‌ هفتگانة‌ سلوک‌ یا مراتب‌ وصول‌ به‌ وجه‌ نورانی‌ فرشتة‌عشق‌ در پرتو عشق‌ و تسلیم‌ به‌ وجود قدسی‌ انسان‌ کامل‌ پرداخته‌اند. سرآغاز زندگانی‌ پرفراز و نشیب‌ و مشحون‌ از دقایق‌ معنوی‌ استاد الهی‌ ما نیز که‌ باطلیعة‌ مبارک‌ عشق‌ همراه‌ گشته‌، خود گواه‌ روشنی‌ بر تاثیر ثمربخش‌ عشق‌ نورانی‌ مادر درنهاد فرزند خویش‌ و ایجاد زمینة‌ رشد و تعالی‌ روحانی‌ در ضمیر او می‌باشد و این‌ مهم‌، مارا بر آن‌ داشت‌ که‌ از محضر پرفیض‌ ایشان‌ بطلبیم‌ تا به‌ بیان‌ سرگذشت‌ معنوی‌ و شرح‌حدیث‌ عشق‌ و دلدادگی‌ مادر عفیف‌ و بزرگوار خویش‌، بانو «معصومة‌ تاجیک‌» بپردازند وبا ترسیم‌ نکات‌ و لطایف‌ میلاد خجستة‌ خود، دیدگان‌ حقیقت‌جو را به‌ فروغ‌ بصیرت‌روشنایی‌ بخشیده‌ و طریق‌ عشق‌ و شیدایی‌ را فراسوی‌ شیفتگان‌ وصال‌ حق‌ بگسترند؛طلیعة‌ فرخنده‌ای‌ که‌ همواره‌ بر گسترة‌ زندگی‌ سرشار از رنج‌ و محنت‌ ایشان‌، پرتوجان‌بخش‌ امید افشانده‌ و انوار مجد و شرافت‌ را به‌ ارمغان‌ آورده‌ است‌. از این‌رو، مربی‌ معنوی‌ و سرور الهی‌ ما، حضرت‌ استاد یعقوب‌ قمری‌ شریف‌آبادی‌، بابیان‌ نکات‌ لطیف‌ و دقیق‌ آن‌ ماجرای‌ پندآموز، ما را به‌ نگارش‌ این‌ «حسن‌ ختام‌» افتخاربخشیدند تا با تحریر کلماتی‌ چند، شمّه‌ای‌ از عظمت‌ عشق‌ و ارادت‌ به‌ وجه‌ جمیل‌انسان‌کامل‌ را بازگوییم‌ و حقیقت‌ روح‌پروری‌ را به‌ تصویر کشیم‌ که‌ از بدو حیات‌ ایشان‌،استعداد و قابلیت‌ دست‌یابی‌ به‌ نور کمال‌ و جمال‌ مطلق‌ را در نهانخانة‌ جانشان‌ به‌ ودیعت‌سپرد. و بدین‌ ترتیب‌، مصائب‌ و شداید روزگار، این‌ وجود دردانه‌ را در گذر ایام‌، مهیای‌حضور در حریم‌ امن‌ اولیای‌ حق‌ نمود تا در ماوای‌ باصفای‌ ربوبی‌ و نظرگاه‌ شریف‌ پاکدلان‌اهل‌ معنا، یوسف‌ گمگشتة‌ خویش‌ را بازیابد و در محرم‌سرای‌ ربّانی‌ کاملان‌، به‌ طراوت‌مسیحایی‌ و شرافت‌ روح‌اللهی‌ نایل‌ گردد و خود نیز به‌ خامة‌ عشق‌، سیرت‌ زیبای‌ انسانی‌ رابر لوح‌ دل‌ شیفتگان‌ حقیقت‌ پدید آورد و فروغ‌ پاک‌ ولایت‌ را بر قلوب‌ رهروان‌ اهل‌ تسلیم‌بتاباند و زمزم‌ بهشتی‌ معرفت‌ را بر وجود تشنه‌کامان‌ کوثر فاطمی‌ روان‌ سازد. حال‌ که‌ توفیق‌ ربوبی‌ همدم‌ ما گشته‌ تا جلوة‌ زیبای‌ چنان‌ عشق‌ مقدسی‌ را در منظرخوانندگان‌ عزیز به‌ تصویر کشیم‌ و در حد توان‌ و استعداد خود به‌ تحریر لطایف‌ آن‌حکایت‌ نغز و دلنواز بپردازیم‌، خداوند رحمان‌ را سپاس‌ می‌گوییم‌ و امیدواریم‌ که‌دلباختگان‌ محفل‌ انس‌ مقربین‌ را شهد معرفت‌ ارزانی‌ دارد و جویندگان‌ آب‌ حیات‌ را ازچشمه‌سار زلال‌ صدق‌ و صفا سیراب‌ گرداند و در سینة‌ دوستداران‌ اولیای‌ الهی‌، شعلة‌محبت‌ و نیاز برافروزد و برق‌ طلب‌ و ارادت‌ را در نهاد جان‌ جویندگان‌ عشق‌ حقیقی‌روشن‌ سازد تا همچون‌ پروانه‌ای‌ سرمست‌، در بر شمع‌ فروزان‌ عارفان‌ صدیق‌ بسوزند وحرارت‌ اشتیاق‌ و «فروغ‌ انتظار» را با دیدار عاشقانة‌ واصلان‌ کوی‌ دوست‌، التیام‌ بخشیده‌،«حدیث‌ وصلت‌ عشق‌» را از زبان‌ بهشتی‌ آنان‌ بشنوند و گوهر زرین‌ جمال‌ را در بزم‌طرب‌انگیز ایشان‌ بیابند. اکنون‌ شرح‌ این‌ معاشقة‌ ملکوتی‌ که‌ از بیان‌ لطیف‌ و روح‌فزای‌ حضرت‌ استاد در قلم‌ ماسریان‌ یافته‌ و خود گواه‌ روشن‌ و تجربه‌ای‌ عینی‌ بر مباحث‌ راهگشای‌ این‌ کتاب‌ نفیس‌می‌باشد، بازخوانی‌ کامل‌تری‌ است‌ از قصة‌ دل‌انگیز عشق‌ که‌ پیش‌تر در کتاب‌ «سجده‌ رمزخلاقیت‌ عشق‌» به‌ قلم‌ برادر عزیزمان‌، آقای‌ علی‌ نعیم‌الدین‌ خانی‌ تحریر یافته‌ و بشارتی‌روحانی‌ برای‌ اهل‌ اشارت‌ است‌ که‌ در پی‌ دریافت‌ عارفانة‌ آن‌، ثمرة‌ معنوی‌ شجرة‌ طوبی‌ رابرای‌ اهلش‌ متجلی‌ ساخته‌، انوار بصیرت‌ ربّانی‌ را به‌ ایشان‌ ارزانی‌ می‌دارد. امید است‌ که‌ با نگارش‌ این‌ واقعة‌ دل‌انگیز، نوای‌ طربناک‌ حمد و ستایش‌ خالصانه‌ را به‌حکم‌ آسمانی‌ (فَاَمّا بِنِعْمَة‌ِ رَبِّک‌َ فَحَدِّث‌ْ) در فضای‌ دل‌ و جان‌ سر دهیم‌ و قطره‌ای‌ از بحربیکران‌ تفضلات‌ استاد ربّانی‌ و عنایات‌ مربی‌ الهی‌ خویش‌ را شکر گوییم‌. باشد که‌ تامل‌ وتدبر در این‌ رویداد مبارک‌، جامعة‌ انسانی‌ را با ثمرات‌ مطهر و گلهای‌ عطراگین‌ خود، لبریزاز صفای‌ عروج‌ و تعالی‌ سازد و در گسترة‌ تاریخ‌ بشری‌، نغمة‌ کمال‌ حقیقی‌ را با ترنم‌ عشق‌به‌ وجه‌ نورانی‌ انسان‌ کامل‌، در بیکران‌ ضمیر تشنه‌کامان‌ صهبای‌ وصال‌ طنین‌انداز نماید. فروغ‌ انتظار و حدیث‌ وصلت‌ عشق‌ سالها پیش‌، در روزگاری‌ که‌ سایة‌ ظلم‌ و تباهی‌، مجالی‌ برای‌ رویش‌ نهال‌ اندیشه‌ وآگاهی‌ باقی‌ نمی‌گذاشت‌ و ابرهای‌ سیاه‌ زورمندان‌ و زراندوزان‌ بر سر مردم‌ ستمدیده‌ ومظلوم‌، سایة‌ شوم‌ فقر و محرومیت‌ افکنده‌ بود، در فضای‌ قلعه‌ای‌ کوچک‌ و محقر، نغمة‌عشق‌ الهی‌ سروده‌ شد و رها از غم‌ و اندوه‌ ایام‌، شبی‌ از آسمان‌ رحمت‌ و کرامت‌ الهی‌،جلوة‌ شریف‌ و مظهر لطیف‌ عشق‌ در منزلی‌ ساده‌ و بی‌پیرایه‌ فرود آمد تا مردان‌ و زنان‌جامعة‌ انسانی‌ را درس‌ فرازندگی‌ و حدیث‌ فروزندگی‌ عشق‌ آموزد، و از دامان‌ زنان‌ عفیف‌،مسیحادمان‌ فرشته‌سیرت‌ قدم‌ بر عرصة‌ هستی‌ گذارند و اسرار مطهر عشق‌ را به‌ محرمان‌جمال‌ مطلق‌ باز گویند. و این‌چنین‌ هر چه‌ از مجد و عظمت‌ در آن‌ شب‌ پربرکت‌ و فضای‌به‌ ظاهر محقر رخ‌ نمود، مصباح‌ فروزان‌ هدایت‌ برای‌ محبان‌ اولیای‌ الهی‌ و سرآغاز تولدی‌دیگر برای‌ جویندگان‌ معنویت‌ و عشق‌ نورانی‌ گردید. غروب‌ یکی‌ از روزهای‌ سرد زمستان‌ سال‌ 1317 هجری‌ شمسی‌ است‌ و روستایی‌ درمیان‌ انبوهی‌ از برفهای‌ سپید، آرام‌ در سکوتی‌ سنگین‌ فرو رفته‌، اهالی‌ قلعه‌ همگی‌ درخانه‌هایشان‌ بیتوته‌ کرده‌ و در انتظار سپیده‌ دمی‌ دیرهنگام‌، همنشین‌ این‌ شب‌ سرد زمستانی‌شده‌اند. زندگی‌ در این‌ دیار فقر و محنت‌، سالهاست‌ که‌ صورت‌ ساده‌ و یکنواختی‌ دارد. روزهاو شبها از پس‌ هم‌ می‌آیند و می‌روند، بی‌آنکه‌ تبدّل‌ و دگرگونی‌ حاصل‌ آید و جهشی‌ آغازگردد. مردم‌ نیز دیگر به‌ این‌ زندگی‌ تکراری‌ و بی‌پایان‌ تن‌ داده‌اند و آن‌ را در همة‌ شوون‌حیات‌ خویش‌ پذیرفته‌اند. تا آنکه‌ شبی‌، دست‌ تقدیر و کرامت‌ الهی‌، سرنوشتی‌ حکیمانه‌ رارقم‌ زد و فضای‌ ساده‌ و بی‌آلایش‌ خانه‌ای‌ محقر را با پرتو جانبخش‌ خود منوّر ساخت‌. درآن‌ شب‌ مبارک‌، سروش‌ رحمانی‌ از آسمان‌ رحمت‌ ربوبی‌ فرود آمد تا چراغ‌ «وصلت‌عشق‌» را به‌ «فروغ‌ انتظار» بر افروزد و اسطورة‌ وصال‌ را جامة‌ حقیقت‌ بپوشاند. سوزش‌ سرما در آن‌ شب‌ جانکاه‌، هر جانداری‌ را آزار می‌داد و تمامی‌ خانه‌های‌ روستابه‌ سبب‌ بارش‌ برف‌ سنگین‌ و مداوم‌ چند روز گذشته‌، جامة‌ سپید به‌ تن‌ کرده‌ و وزش‌ بادی‌نسبتاً تند و سوزناک‌، حکایتگر شبی‌ لبریز از سرما و یخبندان‌ بود. دیر زمانی‌ نگذشت‌ که‌آرام‌ آرام‌، تاریکی‌ و ظلمت‌ همه‌ جا را فراگرفت‌ و سپاه‌ شب‌ همواره‌ پیکان‌ مهلک‌ سرما رابا کمان‌ باد به‌ هر سو می‌افکند و کسی‌ را یارای‌ بیرون‌ آمدن‌ از منزلش‌ نبود. در حالی‌ که‌ هنوز پاسی‌ از شب‌ نگذشته‌ بود، پیری‌ یگانه‌ و تنها، زمین‌ قلعة‌ شریف‌آبادرا به‌ یمن‌ قدمهای‌ مبارک‌ خویش‌ متبرک‌ ساخت‌. او که‌ پیوسته‌ و آرام‌ با گامهایی‌ استوار درمیان‌ انبوهی‌ از برف‌ و سرما به‌ پیش‌ می‌آمد، ره‌توشه‌ای‌ از سفر بر دوش‌ و رازی‌ سر به‌ مهردر دل‌ داشت‌. محاسن‌ سپید و سیمای‌ مهتاب‌گونه‌اش‌، بیانگر روشنایی‌ دل‌ و صفای‌ باطن‌او بود و آثار گذر عمری‌ پررنج‌ و مشقت‌، و حیاتی‌ سرشار از تجارب‌ عارفانه‌ در رنگ‌رخسارة‌ او به‌ وضوح‌ نمایان‌ بود. در آن‌ سرمای‌ طاقت‌فرسا، در سینة‌ مملو از رمز و راز و قلب‌ آکنده‌ از صدق‌ و صفای‌آن‌ مراد آسمانی‌، شعله‌های‌ فروزان‌ عشق‌ الهی‌ سر به‌ گنبد مینا می‌سایید و از چشمه‌سارقلب‌ منوّرش‌ بر چشمان‌ حق‌بین‌ و جذّابش‌، زلال‌ پاکی‌ و نور می‌جوشید. او که‌ در این‌ میان‌،مستغرق‌ دریای‌ خروشان‌ عشق‌ و معنا بود، ناگاه‌ قدمهایش‌ در برابر یکی‌ از خانه‌های‌کوچک‌ و محقر قلعة‌ شریف‌آباد از حرکت‌ باز ایستاد و دستان‌ مبارکش‌، در خانة‌ زن‌ و مردجوان‌ و فقیر روستازاده‌ای‌ را به‌ صدا درآورد که‌ تنها چهار بهار از ازدواج‌ شیرینشان‌می‌گذشت‌؛ «معصومه‌» زن‌ جوان‌ و عفیف‌ و شجاعی‌ که‌ صراحت‌ لهجه‌ و تقوای‌ او زبانزدروستا بود و پناهگاهی‌ معنوی‌ برای‌ زنان‌ قلعة‌ شریف‌آباد[1] به‌ شمار می‌رفت‌، به‌ همراه‌«رحمت‌الله‌» همسری‌ مردم‌دار و خوش‌بین‌ که‌ در صفا و جوانمردی‌ و مهمان‌نوازی‌، شهرة‌اهل‌ روستای‌ شریف‌ آباد بود. معصومه‌ و رحمت‌اللّه‌ در آن‌ هنگام‌ به‌ همراه‌ دو فرزند خردسالشان‌،[2] زیر کرسی‌،ردای‌ گرما بر تن‌ نموده‌، شبی‌ طولانی‌ را سپری‌ می‌کردند، و پیر صاحبدل‌ با محاسنی‌ سپیدو چهره‌ای‌ نورانی‌ در سرمای‌ سوزناک‌ برف‌ و یخبندان‌ بیرون‌ خانه‌، به‌ انتظار گشوده‌ شدن‌در، ایستاده‌ بود. با شنیدن‌ صدای‌ در، سکوت‌، فضای‌ خانه‌ را فراگرفت‌. چه‌ کسی‌ می‌توانست‌ باشد؟شاید یکی‌ از همسایگان‌ است‌ که‌ مشکلی‌ دارد! مرد جوان‌ با صدایی‌ بلند، بی‌آنکه‌ در رابگشاید، پرسید: کیستی‌؟ چه‌ می‌خواهی‌؟ پیر الهی‌ با نوایی‌ بلند پاسخ‌ داد: «مسافری‌ غریبم‌،اگر اجازه‌ دهید، امشب‌ را در خانة‌ شما مهمان‌ باشم‌». رحمت‌اللّه‌ که‌ به‌ مقتضای‌ مروت‌ وجوانمردی‌، متمایل‌ به‌ ورود او بود، از اینکه‌ می‌تواند غریبی‌ را در منزلش‌ پناه‌ بدهد، بسیارمسرور گردید؛ اما معصومة‌ جوان‌ به‌ جهت‌ رعایت‌ پاکدامنی‌ و حیا، با فشردن‌ پای‌ همسرخویش‌ در زیر کرسی‌، از ورود میهمان‌ ناخوانده‌ ابراز ناخشنودی‌ نمود؛ چرا که‌ خانة‌ ساده‌و محقرشان‌ تنها دارای‌ یک‌ اطاق‌ و پستوی‌ کوچک‌ بود و گنجایش‌ چندانی‌ نداشت‌. در این‌لحظه‌ پیر الهی‌ از بیرون‌ خانه‌، در پرتو شهودی‌ ربّانی‌ ندا سر داد: «دخترم‌! پای‌ شوهرت‌ رادر زیر کرسی‌ مفشار! اجازه‌ دهید که‌ این‌ شب‌ سرد را میهمان‌ شما باشم‌». با شنیدن‌ این‌سخن‌ دلنشین‌، شگفتی‌ و اعجاب‌، وجود زن‌ و مرد جوان‌ به‌ ویژه‌ معصومه‌ را فراگرفت‌. باخود زمزمه‌ می‌کردند: او کیست‌ که‌ از بیرون‌ خانه‌ همه‌ چیز را می‌بیند و می‌شنود؟ مگر اوفرشته‌ای‌ آسمانی‌ است‌؟! شاید او امام‌ زمان‌ باشد! معصومه‌ که‌ تا به‌ حال‌ از ورود او به‌ داخل‌ خانه‌ ممانعت‌ می‌کرد، این‌بار از جان‌ و دل‌مشتاق‌ دیدار و زیارت‌ آن‌ مرد الهی‌ گشت‌ و با آمدن‌ او به‌ درون‌ خانه‌ موافقت‌ نمود. در این‌هنگام‌، بی‌اختیار لرزه‌ای‌ شدید بر اندامش‌ افتاد و خوف‌ و اضطرابی‌ سخت‌، قلبش‌ رامنقلب‌ و دگرگون‌ ساخت‌. کلام‌ نافذ آن‌ پیر روشن‌ضمیر همچون‌ سروشی‌ ربّانی‌ بروجودش‌ طنین‌ بیداری‌ افکند و دل‌ و جانش‌ را به‌ انقلابی‌ روحانی‌ واداشت‌، و آتش‌ عشق‌و ارادت‌ معنوی‌ که‌ لحظه‌ به‌ لحظه‌ بر شعله‌هایش‌ افزوده‌ می‌شد، در قلب‌ سلیم‌ او متجلی‌گشت‌. این‌ واقعه‌ چون‌ برقی‌ از منزل‌ معشوق‌ رحمانی‌ بدرخشید و خرمن‌ وجود معصومه‌ راهمچون‌ آتشی‌ فراگیر در بر گرفت‌. به‌ یاری‌ مشکات‌ محبتی‌ که‌ در دلش‌ افروخته‌ شد، باوجود سختی‌ و مشقت‌ ناشی‌ از حمل‌ کودک‌ چهارماهة‌ خویش‌، مشتاقانه‌ با دلی‌ آکنده‌ ازنشاط‌، برای‌ گشودن‌ در از جای‌ برخاست‌ و ناخودآگاه‌ همچون‌ پروانه‌ای‌ شیدا به‌ سوی‌ گل‌خوشبویی‌ که‌ شکوه‌ و جاذبة‌ شگرف‌ آن‌ را با همة‌ وجود احساس‌ می‌نمود، شتافت‌ و باحالتی‌ منقلب‌ و دستانی‌ لرزان‌، در را به‌ روی‌ آن‌ پیر روشن‌ضمیر گشود و بیدل‌ و شیدا، قمرتابانی‌ را که‌ سالها آرزومند او بود و مهتاب‌ جمالش‌ را در آسمان‌ دل‌ مشاهده‌ می‌نمود، دربرابر خویش‌ ظاهر یافت‌. با دیدن‌ آن‌ چهرة‌ نورانی‌ و دیدگان‌ روحانی‌، زبانش‌ از حرکت‌ باز ایستاد و شعله‌های‌نیاز و دلدادگی‌، سینه‌اش‌ را فراگرفت‌ و اشک‌ جاری‌ از دیدگان‌، فراز و نشیب‌ گونه‌هایش‌ رادرنوردید. تیری‌ آتشین‌ از کمان‌ ابروان‌ آن‌ سیمای‌ رحمانی‌ بر قلب‌ شکستة‌ معصومه‌نشست‌ و سرآغاز عشقی‌ معنوی‌ رقم‌ خورد و جهانی‌ از رازهای‌ پوشیده‌ در همان‌ نگاه‌نخستین‌ در دل‌ معصومه‌ رخ‌ نمود. مهتاب‌ دلبردگی‌ و ناز، عاشقانه‌ بزم‌آرای‌ این‌ دیدارفرخنده‌ گشت‌ و برای‌ همیشه‌ نقش‌ ماندگار آن‌ روح‌ مجسم‌ بر آیینة‌ دل‌ معصومه‌ ترسیم‌گردید و نوای‌ جاودانة‌ شب‌ قدر و نغمة‌ دلنشین‌ داوودی‌ در وجود او طنین‌ بشارت‌ ومبارکی‌ افکند. و این‌ گونه‌، معصومه‌ با دو بال‌ عشق‌ و فنا تا ظهور اوّلین‌ دیدار پرگشود و مضطرب‌ وپریشان‌ در مقام‌ جبران‌ جسارتی‌ که‌ در حق‌ آن‌ پیر صاحبدل‌ روا داشته‌ بود، جامة‌ ادب‌ وارادتی‌ خالصانه‌ را بر تن‌آراست‌. هر چند خانة‌ گِلی‌ و محقرشان‌ را برای‌ میزبانی‌ گلعذاری‌چنان‌ باطراوت‌ و خوشبو، بی‌بها می‌دانست‌، اما با ادب‌ و اشتیاق‌ فراوان‌، او را به‌ درون‌ خانه‌فراخواند، و اگر چه‌ تکلم‌ برایش‌ سخت‌ و دشوار می‌نمود، ولی‌ لحظه‌ای‌ زبانش‌ از ابرازمحبت‌ و عرض‌ ارادت‌ جدا نشد. پیر الهی‌ آن‌ هنگام‌ که‌ به‌ منزل‌ کوچک‌ زن‌ و مرد جوان‌ قدم‌ نهاد، اشراق‌ نور مسرت‌ وشادمانی‌، قلبهای‌ آندو، به‌ ویژه‌ معصومه‌ را دربرگرفت‌ و با مهر و محبتی‌ برخاسته‌ از صمیم‌دل‌، به‌ خدمت‌ و ارادت‌ قیام‌ نمودند و پروانه‌وار گرد شمع‌ رخش‌ به‌ طواف‌ برخاسته‌، ازشراب‌ طهور کلامش‌ نوشیدند و از غذای‌ سادة‌شان‌ که‌ به‌ صفای‌ عشق‌ آغشته‌ بود، تقدیم‌ اوداشتند و معصومه‌ که‌ لحظه‌ای‌ چشم‌ از سیمای‌ پرفروغ‌ آن‌ عطیة‌ الهی‌ بر نمی‌گرفت‌، پیوسته‌از گلزار سخنان‌ لطیفش‌ گلها می‌چید و در سایة‌ قامت‌ مبارکش‌، بهشت‌ را به‌ نظاره‌می‌نشست‌. آن‌ محبوب‌ دل‌ و شب‌ قدر معصومه‌، با تشکر و تقدیر از متانت‌ و ادب‌ زوج‌ جوان‌،تنها اندکی‌ از کنار ظرف‌ غذایشان‌ تناول‌ نمود و با دعا بر آنها، دست‌ از غذا کشید. سپس‌اجازه‌ خواست‌ تا در پستوی‌ کوچک‌ منزلشان‌، شب‌ را به‌ صبح‌ برساند. از این‌رو، اصرار وپافشاری‌ زوج‌ جوان‌ را مبنی‌ بر استراحت‌ در اتاق‌ نپذیرفت‌. وضویی‌ تازه‌ ساخت‌ و درهمان‌ پستوی‌ خانه‌ به‌ عبادت‌ و راز و نیاز شبانه‌ مشغول‌ شد و این‌چنین‌، نغمة‌ شورانگیزعشق‌ و نیاز را زمزمة‌ لبان‌ مطهر خویش‌ ساخت‌ و سحرگاهان‌، چراغی‌ پرفروغ‌ از محبت‌الهی‌ در آن‌ خانه‌ برافروخت‌. آن‌ شب‌، قلعة‌ شریف‌آباد از قدوم‌ پربرکت‌ و انوار روحانیت‌ آن‌ پیر صاحبدل‌ الهی‌روشنی‌ یافت‌ و روح‌ لطیف‌ و آسمانی‌اش‌ در منزل‌ بی‌آلایش‌ و لبریز از صداقت‌ زوج‌ جوان‌جانی‌ تازه‌ دمید. او غریبه‌ نبود، آشنایی‌ بود که‌ پرتو فطرتی‌ پاک‌ از سیمای‌ منوّرش‌ می‌تابیدو کوثر عشق‌ و معرفت‌ از قلب‌ رازآشنایش‌ می‌جوشید. معصومه‌ که‌ هنوز از این‌ واقعة‌معنوی‌ و تحول‌ عظیم‌ روحانی‌ به‌ خود نیامده‌ بود، چنان‌ مجذوب‌ آن‌ وجه‌ ملکوتی‌ گردیدکه‌ به‌ بهای‌ آغاز حیاتی‌ فرخنده‌، روی‌ از راحتی‌ و آسایش‌ در آن‌ شب‌ مبارک‌ برتافت‌. او که‌ حدیث‌ عشق‌ ظاهری‌ را در چهار سال‌ زندگی‌ مشترک‌ خود تجربه‌ کرده‌ بود،دانست‌ که‌ بهره‌ای‌ معنوی‌ و ثمره‌ای‌ روحانی‌ از آن‌ نصیبش‌ نگردیده‌ است‌. اما در آن‌فرخنده‌ شب‌، مروارید عشق‌ نورانی‌ را در بحر بیکران‌ طهارت‌ و لطافت‌ پیر صاحبدلی‌جست‌ که‌ صدای‌ سخن‌ عشق‌ را از کلام‌ ملکوتی‌اش‌ به‌ گوش‌ جان‌ شنید و ذره‌ ذرة‌وجودش‌ از نغمة‌ روح‌فزای‌ محبت‌ او به‌ وجد و سرور آمد و بدین‌ ترتیب‌، شعلة‌ فروزندة‌عشقی‌ سوزان‌ که‌ جان‌ شیفته‌ و بی‌قرار مادر را در بر گرفته‌ بود، حمل‌ چهارماهه‌اش‌ را نیز ازآلایش‌ هرگونه‌ تیرگی‌ و ظلمت‌ تطهیر می‌نمود و به‌ واسطة‌ اکسیر مقدس‌ عشق‌، و خلوص‌و دلدادگی‌ معصومه‌، مس‌ وجود فرزندش‌ را به‌ طلایی‌ ناب‌ مبدّل‌ می‌ساخت‌. شب‌هنگام‌، زمزمه‌های‌ عارفانة‌ آن‌ ولی‌ خدا در لحظات‌ خوش‌ سحری‌، گوش‌ جان‌معصومه‌ را پیوسته‌ نوازش‌ می‌داد و آتش‌ عشق‌ و ارادت‌ او را افزون‌ می‌نمود. اشک‌ شوق‌برگونه‌های‌ معصومه‌، زلالی‌ از محبت‌ و معنویت‌ می‌آفرید و شکوه‌ جبروتی‌ آن‌ وجودربّانی‌، پیوسته‌ لرزه‌ بر اندام‌ او می‌انداخت‌. هرچند او در فضای‌ کوچک‌ خانه‌ خود بود، اماروحش‌ بر محملی‌ از نور با نجوای‌ دلربای‌ آن‌ مرد الهی‌ به‌ اوج‌ آسمان‌ معنا پر می‌کشید و به‌تماشای‌ معراج‌ روحانی‌ عشق‌ و صفای‌ او می‌نشست‌. دیدار آن‌ روح‌ منوّر قدسی‌، حالاتی‌ عجیب‌ در نهاد معصومه‌ پدید آورده‌ که‌ تاکنون‌هیچ‌گاه‌ آن‌ را تجربه‌ نکرده‌ بود و در قلب‌ لبریز از شور و اشتیاقش‌، دیگر مجالی‌ برای‌محبت‌ اغیار نمی‌دید. و این‌گونه‌، شهد ارادت‌ آن‌ کهربای‌ عشق‌ را نوش‌ دل‌ و جان‌ ساخت‌و در جوار چشمه‌سار صدق‌ و صفا، از علایق‌ سرای‌ ناسوت‌ دل‌ برید و از محنت‌سرای‌خفتگان‌ ملک‌ رهید و بر بهشت‌ لقای‌ اهل‌ معرفت‌ در فردوس‌ برین‌ گام‌ نهاد. معصومه‌ که‌ تا سپیده‌دمان‌ از چشمان‌ بیدارش‌، سرشک‌ شوق‌ و نیاز برگونه‌هایش‌ روان‌بود و در پرتو جذبة‌ مهر و دلدادگی‌، در حضور قامت‌ رعنای‌ آن‌ وجود پاکدل‌، نقش‌ماندگار عشق‌ بر دلش‌ پدیدار می‌گشت‌، سروشی‌ جان‌فزا از جنت‌ عدن‌ ربوبی‌ بر قلبش‌طنین‌ بشارت‌ افکند و دم‌ مسیحایی‌ و دست‌ کیمیاگر آن‌ روح‌ الهی‌، وجود معصومه‌ را به‌گوهری‌ تابناک‌ مبدّل‌ نمود و رایحه‌ای‌ خوش‌ از گلشن‌ روح‌ قدسی‌ بر جانش‌ دمیده‌ شد وچنان‌ انقلابی‌ معنوی‌ در او به‌ حقیقت‌ پیوست‌ که‌ یاد و خاطرة‌ آن‌ وصلت‌ عشق‌ و دلدادگی‌برای‌ همیشه‌ در حریم‌ قلب‌ معصومه‌ باقی‌ ماند و طراوت‌ ملکوتی‌ آن‌ شب‌ قدرهمواره‌آرام‌بخش‌ جان‌ او در فراز و نشیب‌ زندگی‌ گردید. آن‌ شب‌، انوار مهتاب‌ سحرگاهی‌ از میان‌ شکاف‌ ابرهای‌ پراکنده‌، بر روی‌ قلعة‌شریف‌آباد گسترده‌ شد و چشمان‌ بی‌قرار و جذّابش‌ را به‌ خانه‌ای‌ دوخت‌ که‌ سالها در غم‌ واندوه‌ فراق‌ محبوب‌، به‌ انتظار فروغ‌ نویدبخش‌ الهی‌ نشسته‌ بود. آن‌ شب‌، شب‌ نبود که‌ به‌روشنایی‌ روز می‌درخشید. آسمان‌ روستای‌ شریف‌آباد در آن‌ شب‌ به‌ زمینش‌ غبطه‌می‌خورد و زمین‌، نهایت‌ صفا و پاکی‌، و حقیقت‌ کرامت‌ و شرافت‌ را در آن‌ جایگاه‌ منوّرتجربه‌ می‌نمود و مهتاب‌، جمال‌ مسرور خویش‌ را در آینة‌ مصفای‌ شریف‌آباد به‌ نظاره‌می‌نشست‌. در ورای‌ آن‌ سرمای‌ شدید زمستانی‌، گرمایی‌ از آتش‌ عشق‌ نورانی‌، حریم‌ قلب‌ مشتاق‌و نیازمند معصومه‌ را فراگرفت‌ و معصومه‌ که‌ مریم‌وار در محراب‌ انس‌ زکریای‌ خود ازرزق‌ روحانی‌ محبت‌ می‌چشید، نقش‌ آن‌ جلوة‌ مقدس‌ را جاودانه‌ تا غروب‌ زندگی‌ بر لوح‌دل‌ حک‌ نمود و شب‌ و روز، نجواگر یاد و خاطرة‌ آن‌ وصلت‌ عشق‌ در جان‌ بیدار خویش‌گردید. و این‌گونه‌، مرد خدا آن‌ شب‌ سرد و تاریک‌ را به‌ جهانی‌ از نور مبدل‌ ساخت‌ و سراچة‌وجود معصومه‌ به‌ واسطة‌ آن‌ همه‌ عشق‌ و ارادت‌، به‌ زیور روحی‌ از گلزار ملکوت‌ آراسته‌شد و طفل‌ چهارماهه‌اش‌ متاثر از آن‌ همه‌ جذبة‌ روحانی‌، در فضایی‌ آکنده‌ از عطر بهشتی‌ به‌رشد و بالندگی‌ خویش‌ می‌افزود و کوثر عشق‌ و محبت‌ آن‌ سفیر آسمانی‌ با سیراب‌ نمودن‌شجرة‌ طیبة‌ نهاد معصومه‌، ثمرة‌ معنوی‌ او را می‌پروراند و افق‌ آینده‌ای‌ سرشار از تعالی‌ وکمال‌ را ترسیم‌ می‌نمود؛ آیندة‌ فرخنده‌ای‌ که‌ از رهگذر شور و حال‌ مستانه‌، و ارادت‌صادقانة‌ معصومه‌، اوج‌ خجستگی‌ و نهایت‌ شکوه‌ و بزرگی‌ را در سرشت‌ ودیعة‌ پاکش‌جلوه‌گر می‌ساخت‌. کسی‌ باور نداشت‌ که‌ در فضای‌ کوچک‌ و بی‌آلایش‌ روستای‌ شریف‌آباد و در منزل‌محقر یک‌ روستازادة‌ فقیر، چشم‌اندازی‌ از حضور یک‌ ولی‌ّ خدا نمایان‌ شود و دست‌ نقاش‌ربوبی‌ در آفرینش‌ صورتی‌ آسمانی‌ رود تا تولدی‌ خجسته‌ را به‌ زنی‌ از زنان‌ روستاکه‌ درانتظار فروغ‌ عنایت‌ الهی‌، سالها همدم‌ فقر و محنت‌ طاقت‌فرسای‌ روزگار گردیده‌ بود، نویددهد. سپیده‌دمان‌ پیش‌ از آنکه‌ خورشید، چشمان‌ خود را از لابه‌لای‌ ابرهای‌ آسمان‌ به‌ رویت‌این‌ واقعة‌ عظیم‌ الهی‌ روشن‌ سازد، معصومه‌ تُنگی‌ پر از آب‌ به‌ همراه‌ یک‌ ظرف‌ مسی‌ آوردو از آن‌ نگار همیشه‌ بیدار اجازه‌ خواست‌ بر دستهای‌ مقدسش‌ آب‌ بریزد تا صورت‌مبارکش‌ را بشوید. آن‌ پیر وارسته‌ که‌ در سیمای‌ خستگی‌ناپذیر و مهتاب‌گونه‌اش‌ آثارشب‌زنده‌داری‌ عاشقانه‌ هویدا بود، قدم‌ به‌ پیش‌ نهاد و در کنار ظرف‌ نشست‌. معصومه‌ که‌ آن‌ ولی‌ّ الهی‌ را در بر خویش‌ می‌دید، سرشک‌ مهر و محبت‌ در دیدگانش‌حلقه‌ زد و قلبش‌ از جذبة‌ اشتیاق‌ به‌ تپشی‌ دوچندان‌ افتاد. جاذبة‌ روحانی‌ آن‌ مرد خدا، دل‌ وجان‌ او را به‌ سوی‌ خود فرا می‌خواند و وجود لرزانش‌ را طراوتی‌ بهشتی‌ می‌بخشید ومعصومه‌ همچنان‌، دگرگون‌ و بی‌خویشتن‌ در حالی‌ که‌ آب‌ بر دستان‌ او می‌ریخت‌، خود رابه‌ جای‌ آب‌ احساس‌ می‌نمود و آرزو داشت‌ جانش‌ را نیز در پای‌ او فرو ریزد. آن‌ عارف‌ و صاحبدل‌ الهی‌، مشتی‌ از آب‌ را که‌ دریایی‌ از زلال‌ دلدادگی‌ و صداقت‌معصومه‌ در آن‌ موج‌ می‌زد، به‌ صورت‌ خود پاشید و حرارت‌ سوز و گداز شبانه‌ را به‌خنکای‌ آن‌ سپرد، و معصومه‌ که‌ در حسرت‌ از دست‌ دادن‌ یگانه‌ امید قلبش‌ به‌ سر می‌برد،روح‌ پاک‌ خویش‌ را هم‌نفس‌ این‌ لحظات‌ سرشار از جذبة‌ عارفانه‌ می‌دید و به‌ هجوم‌ سپاه‌هجران‌ که‌ دل‌انگیزترین‌ ساعات‌ زندگی‌ او را تهدید می‌نمود، می‌اندیشید. هر چند از اینکه‌محبوب‌ ملکوتی‌اش‌ عزم‌ سفر نموده‌، دلتنگ‌ و محزون‌ بود و آه‌ سوزناک‌ فراق‌ از نهادشیفته‌اش‌ برمی‌آورد، اما از آنکه‌ وجودی‌ روحانی‌ در فضای‌ خانه‌اش‌ گام‌ نهاده‌ و سرای‌زندگی‌اش‌ را به‌ گلبانگی‌ از حدیث‌ وصلت‌ عشق‌، شرافت‌ بخشیده‌، سرخوش‌ و مسرور به‌جهانی‌ از تفضل‌ و عنایت‌ ربوبی‌ می‌نگریست‌. سرانجام‌، لحظة‌ جانکاه‌ جدایی‌ نزدیک‌ شد. وصالی‌ کوتاه‌ اما به‌ بلندای‌ آسمان‌، به‌ پایان‌خود می‌رسید. بار دیگر، نگاه‌ پریشان‌ و شیدای‌ معصومه‌ در اعماق‌ چشمان‌ نافذ معشوق‌آسمانی‌ خود، آخرین‌ آیات‌ صحیفة‌ عشق‌ را نجوا نمود. گویی‌ ذره‌ ذرة‌ وجودش‌ در لحظة‌آغاز این‌ فراق‌ جان‌سوز از هم‌ گسیخت‌ و دل‌ و جان‌ او برای‌ همیشه‌ همدم‌ و هم‌نفس‌اشکها و لبخندهای‌ آن‌ پیر روشن‌ضمیر گردید و نهاد پاکش‌ مبتلای‌ چنان‌ تحولی‌ شد که‌دیگر هیچ‌گاه‌ به‌ خویشتن‌ زنده‌ نگشت‌ و تنها در بیکران‌ قلب‌ آن‌ زندة‌ عشق‌ و ایمان‌، ومامن‌ ولایی‌ آن‌ سرو روان‌، حیاتی‌ جاودانه‌ یافت‌. زمان‌ وداع‌ با آن‌ پیر الهی‌، کوتاه‌تر از آنچه‌ معصومه‌ به‌ آن‌ می‌اندیشید، سپری‌ شد ولحظة‌ هجران‌ جان‌سوز و فراق‌ پرسوز و گداز فرا رسید. قطرات‌ اشکی‌ آتشین‌ درچشمانش‌ حلقه‌ زد و برگونه‌هایش‌ روان‌ شد و سکوت‌، حکایتگر ناله‌های‌ عاشقی‌ از خودرسته‌ و بیانگر نوای‌ سوزناک‌ دلداده‌ای‌ صادق‌ گردید. آن‌ شوریدة‌ دلبرده‌ و پیر وارسته‌، آهنگ‌ سفر نمود و اصرار و پافشاری‌ معصومه‌ را مبنی‌بر ماندن‌ بیشتر نپذیرفت‌ و بر عزم‌ خویش‌ باقی‌ ماند و آن‌گاه‌ با مهربانی‌ از میزبانی‌ خالصانه‌و ارادت‌ وافر زوج‌ جوان‌ تقدیر نمود و سپس‌ رو به‌ معصومه‌ کرد و در سپاس‌ آن‌ همه‌مودت‌ و خلوص‌ عاشقانه‌ فرمود: «خداوند رحمان‌ به‌ شما فرزند پسری‌ عنایت‌ خواهد کرد که‌ نامش‌ «یعقوب‌» است‌ ودر پهلوی‌ راست‌ بدن‌ این‌ نوزاد، خال‌ سیاه‌ هاشمی‌ به‌ اندازة‌ سرانگشت‌ سبابه‌ وجود دارد وهر چه‌ بر عمر آن‌ مولود افزوده‌ شود، آن‌ نشان‌ هم‌ بزرگ‌تر می‌شود تا اینکه‌ وقتی‌ به‌ مرتبه‌ ومقامی‌ که‌ شایسته‌ اوست‌، رسید، آثارش‌ محو می‌گردد». تقدیر این‌ عشق‌ مقدس‌، در آن‌ زمان‌ برای‌ معصومه‌، منشا خاطراتی‌ چنان‌ دلربا وبی‌نظیر گشت‌ که‌ تا پایان‌ عمر، تمامی‌ لحظات‌ زیبای‌ زندگی‌ را با قطره‌ای‌ از شهد وصال‌ آن‌عشق‌ جان‌سوز برابر ندانست‌؛ چنان‌ که‌ پس‌ از آن‌ وصلت‌ روحانی‌ و ماجرای‌ به‌ یادماندنی‌،لحن‌ کلام‌ معصومه‌ در بازگویی‌ آن‌ حدیث‌ نیاز و دلدادگی‌، جان‌ هر مستمعی‌ را به‌ تکاپووامی‌داشت‌ و قلب‌ هر شنونده‌ای‌ را بشارتی‌ شگرف‌ در بینش‌ و آگاهی‌ می‌داد. بسیارغریب‌ بود که‌ کسی‌ این‌ سرگذشت‌ معنوی‌ را از زبان‌ او بشنود و انقلابی‌ روحانی‌ در نهادش‌واقع‌ نگردد. و پنج‌ ماه‌ بعد، در اوّل‌ خرداد ماه‌ سال‌ 1318 هجری‌ شمسی‌، نوید آن‌ صاحبدل‌ کریم‌ بامیلاد مبارک‌ کودکی‌ خوش‌اقبال‌ به‌ ظهور رسید[3] و شجرة‌ متبرک‌ وجود معصومه‌ که‌ پیوسته‌سیراب‌ از فیض‌ ربّانی‌ معشوق‌ رحمانی‌ خود بود و جانانه‌ دل‌ در گرو عشق‌ آن‌ وجه‌ نورانی‌داشت‌، به‌ ثمری‌ فرخنده‌ نشست‌. صدق‌ گفتار آن‌ پیر روشن‌ضمیر، با رویت‌ خال‌ سیاه‌هاشمی‌ در پهلوی‌ راست‌ بدن‌ نوزاد بر همگان‌ آشکار گردید و مهتاب‌ معنا در آینة‌ حالات‌و سکنات‌ ثمرة‌ جان‌ معصومه‌، در همان‌ اوان‌ کودکی‌ به‌ تلالو نشست‌ و زمین‌ به‌ یمن‌ ظهوررادمردی‌ از تبار عاشقان‌ بر خود بالید و آسمان‌، صحیفة‌ خود را به‌ زیور انوار درخشان‌ این‌عطیة‌ الهی‌ بیاراست‌ و جوهرة‌ مقدس‌ عشق‌ در وجود این‌ کودک‌ پاک‌سرشت‌ به‌ رویشی‌خجسته‌ قیام‌ کرد و در فراز و نشیب‌ حیاتی‌ سرشار از فقر و محنت‌، و سختی‌ و مصیبت‌ به‌اوج‌ شکوفایی‌ خود نزدیک‌ شد و آن‌ نشان‌ مبارک‌ هاشمی‌ که‌ سالها پیش‌، دیدگانمان‌ را به‌نظاره‌اش‌ متبرک‌ نمودیم‌ و گواهی‌ روشن‌ بر آن‌ نوید غیبی‌ یافتیم‌، بعد از سالیانی‌ چند، درپرتو تمسک‌ صادقانة‌ حضرت‌ استاد به‌ ریسمان‌ هدایت‌ یکی‌ از کاملان‌ شریف‌ دین‌، حدود50 سالگی‌ رو به‌ محوی‌ نهاد. راهبر طریق‌ معنوی‌ و مربی‌ الهی‌ ما، حضرت‌ استاد «یعقوب‌ قمری‌ شریف‌آبادی‌» که‌ ازهمان‌ ابتدای‌ کودکی‌ به‌ اشارة‌ لطیف‌ آن‌ ولی‌ّ خدا، آثار نورانیت‌ و روحانیت‌ در رفتار وحالات‌ ایشان‌ هویدا بود، از رهگذر فقر و تنگدستی‌ طاقت‌فرسا و امتحانات‌ و بلایای‌دشوار روزگار، یوسف‌وار در سایه‌سار توجهات‌ خاصة‌ پروردگار خویش‌ به‌ مدد صبری‌جمیل‌، مسیر نیل‌ به‌ قلة‌ رفیع‌ معنویت‌ را می‌پیمودند و پس‌ از درک‌ محضر رحمانی‌ تنهامقتدای‌ شریف‌ خود، استعداد بالقوه‌ای‌ را که‌ به‌ واسطة‌ جذبات‌ عاشقانة‌ مادر بزرگوارشان‌در برابر نفحة‌ قدسی‌ آن‌ پیر ربانی‌، در وجود خویش‌ احساس‌ می‌کردند، در پناه‌ دستگیری‌مربی‌ رحمانی‌ خود به‌ فعلیت‌ رساندند و مراتب‌ هفت‌گانة‌ فرشتة‌ عشق‌ را تا فتح‌ عالم‌نورانی‌ و وصول‌ به‌ وجه‌ جمیل‌ رحیمیت‌ با ره‌توشة‌ عشقی‌ ماندگار سپری‌ نمودند. ثمرات‌ معنوی‌ عشق‌ و این‌چنین‌، عشق‌ مقدسی‌ که‌ در آن‌ شب‌ روحانی‌ از وجودی‌ بهشتی‌ بر نهاد حضرت‌استاد دمیده‌ شد، پیوسته‌ همگام‌ و هم‌نفس‌ لحظات‌ زندگانی‌ ایشان‌ بود و سراسر حیاتشان‌را سرشار از ثمرات‌ روح‌بخش‌ خود ساخت‌؛ ثمرات‌ جان‌فزایی‌ که‌ شرح‌ و بیان‌ لطایف‌ آن‌در عرصة‌ این‌ مقال‌ نمی‌گنجد و فرصت‌ و مجالی‌ دیگر می‌طلبد. از این‌رو، در ادامة‌ سخن‌تنها به‌ بیان‌ شمه‌ای‌ از گلشن‌ عطرافشان‌ زندگانی‌ ایشان‌ می‌پردازیم‌ و از بوستان‌ حیات‌حضرتش‌، گلهای‌ خوشبوی‌ حماسه‌ و عرفان‌، و زلال‌ مصفای‌ صبر و ایمان‌ را به‌ تمامی‌زیباپسندان‌ عالم‌ معنا و صیقل‌دهندگان‌ مرآت‌ دل‌ تقدیم‌ می‌داریم‌. با طلوع‌ خورشید تابناک‌ آخرالزمان‌، حضرت‌ امام‌ خمینی‌ ـقدّس‌ سرّه‌ـ و تلالوسپیده‌دم‌ انقلاب‌ شکوهمند اسلامی‌، فروغ‌ انوار کمال‌ بر تارک‌ حیات‌ مبارک‌ حضرت‌استاد تابیدن‌ گرفت‌ و به‌ توفیق‌ ربوبی‌ جامة‌ سپید احرام‌ را با تشرف‌ به‌ حرم‌ امن‌ الهی‌، مکة‌معظمه‌، در سال‌ 1359ش‌، بر تن‌ نمودند و در راستای‌ بندگی‌ عاشقانة‌ خداوند رحمان‌ وخدمت‌ خالصانه‌ به‌ امام‌ راحل‌(ره‌) و انقلاب‌ نوپای‌ اسلامی‌، زمزم‌ جوشان‌ عرفه‌ را درسرزمین‌ عرفات‌ نوشیده‌، سرمست‌ از شهد شهود، گلبانگ‌ توحید را در بیت‌الحرام‌ قلب‌خویش‌ طنین‌افکن‌ ساختند و از لحظه‌ای‌ که‌ قدومشان‌ را بر آن‌ خاک‌ پاک‌ نهادند، به‌ عنوان‌خدمة‌ کاروان‌، همواره‌ در حال‌ خدمت‌ و تبلیغ‌ صادقانه‌ به‌ سر می‌بردند و به‌ فعالیتهای‌ثمربخشی‌ چون‌ پخش‌ اعلامیه‌ها و تصاویر امام‌ خمینی‌ ـرحمه‌ اللّه‌ـ در میان‌ زائران‌ ایرانی‌و خارجی‌ مبادرت‌ می‌ورزیدند. اما تجلی‌ شگرف‌ هنر نقاشی‌ در زندگانی‌ پرماجرای‌ حضرت‌ استاد نیز از دیگر ثمرات‌دل‌انگیز آن‌ عشق‌ آسمانی‌ است‌ که‌ با الهامی‌ روحانی‌ به‌ هنگام‌ کار در کارخانة‌ نساجی‌ آغازگردید و به‌ دنبال‌ آن‌، استعدادی‌ شگفت‌ نسبت‌ به‌ هنر نقاشی‌ در خود یافتند و نسیم‌ شوق‌ وامید در تار و پود وجودشان‌ دمیده‌ شد و این‌گونه‌، با اشتیاقی‌ وصف‌ناپذیر به‌ وادی‌ هنرروی‌ آوردند و با همت‌ و تلاشی‌ مستمر، راه‌ پرفراز و نشیب‌ هنر را پیمودند و در این‌ مسیر،همواره‌ سعی‌ می‌نمودند که‌ قلم‌ را با خمیرمایة‌ درد به‌ صبغة‌ عشق‌ و معرفت‌ درآمیزند و باتوکل‌ به‌ پروردگار خویش‌ ترسیمگر حقیقت‌ و معنویت‌ بر روی‌ بوم‌ باشند؛ چنان‌ که‌ پس‌ ازطلیعة‌ خجستة‌ انقلاب‌ اسلامی‌ ایران‌ به‌ موجب‌ عشق‌ و بصیرت‌ قلبی‌ به‌ امام‌ و نهضت‌مقدس‌ ایشان‌، طی‌ سالیان‌ متمادی‌ با ترسیم‌ تابلوهای‌ متعدد از شخصیتهای‌ بزرگ‌ انقلاب‌،به‌ خلعت‌ زیبندة‌ خدمت‌ و ارادت‌ آراسته‌ شدند و در طریق‌ اعتلای‌ آرمانهای‌ امام‌راحل‌(ره‌) از هیچ‌ کوششی‌ دریغ‌ نورزیدند. بدین‌ ترتیب‌، در راستای‌ ارائـة‌ خدمات‌ خالصانة‌ هنری‌، زمانی‌ که‌ سپاه‌ پاسداران‌شهرستان‌ ورامین‌ در سال‌ 1362 هجری‌ شمسی‌ از ایشان‌ برای‌ اعزام‌ به‌ مناطق‌ جنگی‌ لبنان‌و سوریه‌ دعوت‌ به‌ عمل‌ آورد، حضرت‌ استاد با ردّ پیشنهاد آنها مبنی‌ بر دریافت‌ حقوق‌ ومزایای‌ ویژة‌ هنرمندان‌، تنها پذیرفتند که‌ با حقوق‌ یک‌ بسیجی‌ به‌ آن‌ سرزمین‌ اعزام‌ شوند تادر صورت‌ نیل‌ به‌ فیض‌ عظیم‌ شهادت‌، در زمرة‌ شهیدان‌ بسیجی‌ به‌ شمار آیند؛ چنان‌ که‌ درجریان‌ این‌ سفر معنوی‌ به‌ موجب‌ حملات‌ هواپیماهای‌ فرانسوی‌ به‌ پادگان‌ امام‌ علی‌(ع‌) دربعلبک‌ لبنان‌ ـکه‌ به‌ تلافی‌ عملیات‌ شهادت‌طلبانة‌ مجاهدان‌ لبنانی‌ در مقر تفنگداران‌آمریکا، فرانسه‌ و اسرائیل‌ صورت‌ گرفت‌ـ ایشان‌ در حالی‌ که‌ در سجدة‌ آخر نماز بودند، به‌توفیق‌ مجروحیت‌ در صحنة‌ نبرد حق‌ و باطل‌ نایل‌ شدند و جهت‌ بهبودی‌ مدتی‌ را دربیمارستان‌ بعلبک‌ به‌ سر بردند. جناب‌ استاد در سرزمین‌ لبنان‌ با وجود شرایط‌ دشوار جنگی‌ و حملات‌ موشکی‌ وبمباران‌ هوایی‌ رژیم‌ اشغالگر قدس‌ و حامیان‌ ستم‌پیشه‌اش‌، علاوه‌ بر ساختن‌ تابلوهای‌گوناگون‌ از شخصیتهای‌ مبارز و انقلابی‌، به‌ تعلیم‌ و تربیت‌ جوانان‌ مشتاق‌ لبنانی‌ در زمینة‌هنر نقاشی‌ از جمله‌ «هشام‌» فرزند سید حسین‌ موسوی‌ ملقب‌ به‌ ابوهشام‌، می‌پرداختند.همچنین‌ ترسیم‌ تصاویر شهدای‌ لبنان‌ که‌ در پی‌ مشورت‌ و نظرخواهی‌ شهید سید عباس‌موسوی‌ و آقای‌ سید حسن‌ نصرالله‌(رهبر فعلی‌ حزب‌اللّه‌ لبنان‌) با ایشان‌ صورت‌ پذیرفت‌،از دیگر خاطرات‌ به‌یادماندنی‌ آن‌ دوران‌ است‌. افزون‌ بر اینکه‌ به‌ مدت‌ سه‌ هفته‌ در پادگان‌ «زبدانی‌» واقع‌ در مرز لبنان‌ و سوریه‌،فعالیتهای‌ هنری‌ فراوانی‌ را به‌ ثمر نشاندند و ضمن‌ سفر خویش‌ به‌ سوریه‌ با نمایندة‌ محترم‌و شارح‌ کتب‌ عرفانی‌ حضرت‌ امام‌ ـقدّس‌ سرّه‌ـ جناب‌ آقای‌ سید احمد فهری‌، دیدار ومصاحبتی‌ عارفانه‌ داشتند و سرانجام‌، پس‌ از چهار ماه‌ خدمت‌ خالصانه‌ و تحمل‌ زحمات‌طاقت‌فرسا، ده‌ها تابلوی‌ بزرگ‌ هنری‌ را در این‌ سفر پرماجرا از خود به‌ یادگار گذاشتند. از جمله‌ آثار هنری‌ حضرت‌ استاد در لبنان‌، طرحی‌ است‌ که‌ در آن‌ تصویر هفده‌ تن‌ ازشهدای‌ لبنان‌ در قالب‌ آرم‌ «اللّه‌» گنجانده‌ شده‌ و گویای‌ این‌ حقیقت‌ است‌ که‌ انوار انقلاب‌اسلامی‌ از خورشید عالم‌تاب‌ خمینی‌ کبیرـرحمه‌ اللّه‌ـ تابیدن‌ گرفته‌ و شهدای‌ اسلام‌ را به‌جوار قرب‌ حق‌تعالی‌ درآورده‌، و کلمة‌ طیبة‌ الهی‌ همچون‌ شجرة‌ مبارکی‌ است‌ که‌ بر سرمستضعفان‌ عالم‌ سایة‌ رحمت‌ و بشارت‌ افکنده‌ و مومنان‌ صادق‌ را به‌ ملکوت‌ اعلا رفعت‌بخشیده‌ است‌. پس‌ از بازگشت‌ به‌ ایران‌ اسلامی‌ نیز این‌ روند عاشقانه‌ ادامه‌ یافت‌ و حضرتش‌همچنان‌ شکوفه‌های‌ اسرار و لطایف‌ معنا را بر روی‌ بوم‌ نقاشی‌ ترسیم‌ می‌نمود. این‌ یادگارمبارک‌ عشق‌ که‌ هیچ‌گاه‌ بی‌اذن‌ خدای‌ رحمان‌ و بی‌الهام‌ پروردگار قلم‌ بر لوح‌ نمی‌کشد، دریکایک‌ آثار گهربار هنری‌ خود، اوج‌ پاکی‌ و صداقت‌، و عشق‌ و معنویت‌ را تصویر نموده‌،هنر راستین‌ و حماسة‌ عرفانی‌ را با هم‌ درآمیخته‌ و شهد مصفای‌ صنع‌ خویش‌ را جز به‌پیشگاه‌ محبوب‌ شریفش‌ تقدیم‌ نداشته‌ است‌. در میان‌ آثار عدیدة‌ هنری‌ ایشان‌ در داخل‌ و خارج‌ کشور که‌ اغلب‌ دارای‌ صبغة‌ انقلابی‌و معنوی‌ است‌، می‌توان‌ به‌ سیمای‌ نورانی‌ حضرت‌ مریم‌(س‌) با نام‌ «جمال‌ مقدس‌»، تمثال‌دوران‌ جوانی‌ رسول‌ اکرم‌(ص‌) با عنوان‌ «رحیل‌ عشق‌»، تابلوی‌ حضرت‌ امام‌ خمینی‌ (معراج‌نور)، سیمای‌ مقام‌ معظم‌ رهبری‌ (نیایش‌)، تمثال‌ امام‌ موسی‌ صدر (پناه‌ محرومین‌) وتصویر زن‌ و کودک‌ ستمدیده‌ و رنج‌ کشیده‌ای‌ به‌ نام‌ «اشک‌ یتیم‌» اشاره‌ کرد؛ مجموعه‌ای‌ ازآثار بی‌نظیر و منحصر به‌ فردی‌ که‌ به‌ فضل‌ ربوبی‌ خداوند رحمان‌ و به‌ اهتمام‌ وافر بعضی‌از شاگردان‌ صدیق‌ حضرت‌ استاد، در کتابی‌ به‌ همراه‌ شرح‌ و توصیف‌ نکات‌ و لطایف‌هنری‌ـ عرفانی‌ هر یک‌ از این‌ آثار نفیس‌، در حال‌ تدوین‌ می‌باشد که‌ در آینده‌ای‌ نزدیک‌ به‌محضر همة‌ دوستداران‌ عرصة‌ عرفان‌ و هنر عرضه‌ خواهد شد. هر چند این‌ نگار به‌ مکتب‌ نرفته‌، بهرة‌ چندان‌ زیادی‌ از علوم‌ ظاهری‌ نبرده‌، اما ذوق‌سرشار و سرانگشتان‌ خلاّق‌ و توانمند ایشان‌، پیوسته‌ هنر متعهدانه‌ در عرصة‌ جهاد وسلوک‌ را به‌ جویندگان‌ هنر متعالی‌ عرضه‌ داشته‌ و نگارگری‌ ظاهری‌ را با نقش‌آفرینی‌ باطنی‌همراه‌ ساخته‌ و از ژرفای‌ جان‌ مطهرش‌ صبغة‌ بصیرت‌ و رایحة‌ طهارت‌ را برای‌ شیفتگان‌عشق‌ و معرفت‌ به‌ ارمغان‌ آورده‌ است‌. آن‌گونه‌ که‌ اندیشمندان‌ و متفکران‌ علوم‌ رسمی‌ هرگاه‌ در محضر بهشتی‌اش‌ جلوس‌ کرده‌اند، انگشت‌ تحیر بر دهان‌ گرفته‌ و زبان‌ به‌ تحسین‌گشوده‌اند که‌ چگونه‌ با وجود بهره‌ای‌ اندک‌ از علوم‌ ظاهری‌، از عالی‌ترین‌ درجات‌ معنوی‌و معارف‌ لدنی‌ برخوردار است‌! ایشان‌ با تاسی‌ به‌ منش‌ پیامبران‌ اُمّی‌ به‌ تجربه‌ دریافته‌اند که‌دست‌یابی‌ به‌ معارف‌ و حقایق‌ عظیم‌ قرآنی‌، و رویت‌ جمال‌ مستور در حریم‌ امن‌ رحمانی‌،بسته‌ به‌ علم‌ و دانش‌ نیست‌ و تنها نیازمند تزکیه‌ و طهارت‌ در پرتو عشق‌ رحیمی‌ است‌؛ چه‌اینکه‌ (لا' یَمَسُّه‌ُ اءِلاَّ الْمُطَهَّرُون‌َ) دلالت‌ بر فهم‌ و شناخت‌ حقایق‌ و اسرار بی‌پایان‌ صحیفة‌ الهی‌از رهگذر تهذیب‌ و طهارت‌ معنوی‌ دارد. از دیگر آثار ماندگار آن‌ عشق‌ روحانی‌ در زندگانی‌ حضرت‌ استاد، تجلی‌ ثمرات‌عرفانی‌ و خدمات‌ معنوی‌ ایشان‌ به‌ اجتماع‌ انسانی‌ است‌ که‌ در این‌ زمینه‌ می‌توان‌ به‌ تشکیل‌جلسة‌ علمی‌، هنری‌ و معنوی‌ «فروغ‌ محفل‌ روح‌الله‌» اشاره‌ کرد که‌ پس‌ از گذران‌ فراز ونشیب‌ روزگار و در پرتو تجارب‌ ارزشمند معنوی‌ ایشان‌ همواره‌ روشنی‌افروز حیات‌کمال‌جویان‌ بوده‌، و اندیشه‌های‌ متعالی‌ و تابناکشان‌ پیوسته‌ راهگشای‌ جویندگان‌ حق‌ وحقیقت‌ گردیده‌ تا در این‌ رسالت‌ عظیم‌، حدیث‌ فضل‌ و نعمت‌ رب‌ّ خویشتن‌ را بازگویند ودلهای‌ شیفتگان‌ معنا را در وادی‌ شهود به‌ سرمنزل‌ مقصود رهنمون‌ باشند. و همچنین‌، محفل‌ نورانی‌ «مکتب‌الزهراء(س‌)» را به‌ سرپرستی‌ و هدایت‌ همسر و رفیق‌معنوی‌ و شفیق‌ زندگانی‌ خویش‌، عارفة‌ مومنه‌ «رقیه‌ خاتون‌ حیدری‌» که‌ فاطمه‌وار همگام‌با حضرتش‌ طی‌ طریق‌ می‌نمایند، به‌ منظور بهره‌مندی‌ خواهران‌ ایمانی‌ پایه‌گذاری‌ نمودندتا تمامی‌ ایام‌ حیات‌ پرثمرشان‌ را در راستای‌ ترویج‌ فرهنگ‌ ناب‌ اسلامی‌ و معرفی‌عالی‌ترین‌ اسوه‌های‌ کمال‌ بشری‌، علی‌ مرتضی‌(ع‌) و فاطمه‌ زهرا(س‌)، صرف‌ نمایند. گفتنی‌است‌ که‌ برخی‌ از فرزندان‌ پاک‌طینت‌ ایشان‌ کوشیده‌اند تا به‌ توفیق‌ ربوبی‌ لحظات‌روح‌پرور و ایام‌ عبرت‌آموز زندگانی‌ چنین‌ مادر مکرمی‌ را به‌ نیکوترین‌ شکل‌ تالیف‌ نمایندو با قلمی‌ شیوا و روان‌ به‌ ارائـة‌ آثار گوناگون‌ و برکات‌ عدیدة‌ محفل‌ فاطمی‌«مکتب‌الزهراء(س‌)» در سایه‌سار حیات‌ عارفانة‌ پدر و مادر بزرگوار خویش‌ بپردازند. اما فروغ‌ محفل‌ روح‌اللّه‌ که‌ پس‌ از پایان‌ جنگ‌ تحمیلی‌ عراق‌ علیه‌ ایران‌ در طلیعة‌ ماه‌شریف‌ رجب‌، مصادف‌ با سالروز ولادت‌ شکافندة‌ علوم‌ آل‌ محمد، امام‌ محمد باقر(ع‌)،شکل‌ گرفت‌، با تفال‌ سحرگاهی‌ حضرت‌ استاد به‌ قرآن‌ کریم‌، آیات‌ مربوط‌ به‌ داستان‌اصحاب‌ کهف‌ قرین‌ گردید و شاگردان‌ صدیق‌ حضرتش‌ در حصار کهف‌ ولایت‌ با قلبی‌مطمئن‌ و ضمیری‌ آگاه‌، عزم‌ خویش‌ را جزم‌ نمودند تا با پیروی‌ صادقانه‌ از تعالیم‌روشنی‌بخش‌ مربی‌ صاحبدل‌ خود در صراط‌ مستقیم‌ الهی‌ به‌ خودسازی‌ و تهذیب‌ نفس‌قیام‌ کنند و در پرتو کسب‌ علم‌ و معنا، آینة‌ قلوبشان‌ جلوه‌گاه‌ معارف‌ پنهان‌ هستی‌ و اسرارپوشیدة‌ قرآن‌ کریم‌ و کلمات‌ گهربار اولیای‌ رحمانی‌ گردد و ادامه‌دهندة‌ راه‌ معنوی‌ ومقدس‌ امام‌ خمینی‌ ـقدّس‌ سرّه‌ـ در عرصة‌ فتنه‌انگیز آخرالزمان‌ باشند. ثمرات‌ و نتایج‌ علمی‌ و معنوی‌ این‌ محفل‌ روحانی‌، در قالب‌ فعالیتهای‌ مستمر درنشریات‌ و مجلات‌ کشوری‌ و انتشار کتب‌ عرفانی‌، نمودی‌ چشمگیر یافته‌ است‌ که‌ از این‌میان‌، می‌توان‌ به‌ ارائـة‌ بیش‌ از هزار و پانصد مقالة‌ وزین‌ و مفید در زمینه‌های‌ گوناگون‌:علمی‌، فرهنگی‌، اجتماعی‌، ادبی‌، هنری‌ و عرفانی‌ در نشریات‌ محلی‌، کشوری‌ و خاصه‌دانشگاهی‌ و همچنین‌ سخنرانیهای‌ اعضای‌ «فروغ‌ محفل‌ روح‌الله‌» و «مکتب‌الزهراء(س‌)»در مجامع‌ مختلف‌ فرهنگی‌ و مذهبی‌ به‌ منظور تبلیغ‌ فرهنگ‌ عفاف‌ و معنویت‌ و ترویج‌معارف‌ دین‌ مبین‌ اسلام‌، اشاره‌ نمود. حضرت‌ استاد در طی‌ این‌ سالها همواره‌ جویندگان‌ گنجینة‌ معرفت‌ و دوستداران‌جمال‌ و کمال‌ مطلق‌ را از آثار نوشتاری‌، گفتاری‌ و هنری‌ خود محظوظ‌ نموده‌اند که‌ در بین‌آثار نوشتاری‌ ایشان‌ می‌توان‌ مجموعة‌ اشعار عرفانی‌ و نیز کتاب‌ وزین‌ «انسان‌ کامل‌، مرآت‌خفیه‌» را نام‌ برد. ایشان‌ در این‌ اثر نفیس‌ معنوی‌، با طرحی‌ جدید از دیدگاه‌ قرآن‌ کریم‌ وروایات‌ ناب‌ اسلامی‌ به‌ تبیین‌ مقام‌ و عظمت‌ انسان‌ کامل‌ پرداخته‌اند و طریقة‌ وصول‌ به‌محضر صاحبدلان‌ کمال‌ ولایی‌ را با بیانی‌ مستدل‌ و دلنشین‌ به‌ جامعة‌ انسانی‌ و به‌ خصوص‌جوانان‌ جویای‌ حقیقت‌ ارائه‌ نموده‌اند. شایان‌ ذکر است‌ که‌ به‌ توفیق‌ و مدد خداوندرحمان‌، برخی‌ از شاگردان‌ ارادتمند ایشان‌، مجدّانه‌ بر این‌ امر همت‌ گمارده‌اند تا شرحی‌شایسته‌ و بایسته‌ بر این‌ کتاب‌ ارزشمند عرفانی‌ به‌ رشتة‌ تحریر درآورند و غوامض‌ روحی‌و اسرار پوشیدة‌ آن‌ را با شرح‌ و توضیح‌ بیشتر در منظر مشتاقان‌ معنا رازگشایی‌ نمایند. در باب‌ آثار گفتاری‌ حضرت‌ استاد نیز می‌توان‌ به‌ مجموعة‌ سخنرانیهای‌ ایشان‌ باموضوعاتی‌ نظیر: حقیقت‌ عقل‌ و عرفان‌ ناب‌ اسلامی‌، توصیف‌ مقام‌ و منزلت‌ ولایی‌ انسان‌کامل‌، حقیقت‌ رب‌ از دیدگاه‌ قرآن‌ و احادیث‌ شریف‌، شرک‌ و مراتب‌ آن‌، اسرار پنهان‌ جن‌و انس‌ و ملائکه‌ و روح‌، نقش‌ صداقت‌ و طهارت‌ باطنی‌ در سلوک‌ اءلی‌اللّه‌، لطایف‌ ورموزات‌ سرگذشت‌ آدم‌ و حوا(س‌)، معرفت‌ نفس‌، حقیقت‌ و مراتب‌ عقل‌ و عشق‌، تاویلات‌عرفانی‌ از متشابهات‌ قرآنی‌ و همچنین‌ تعبیر هزاران‌ خواب‌، مشاهده‌ و مکاشفه‌ اشاره‌ کردکه‌ با استناد بدین‌ مجموعة‌ گرانبها، هم‌اینک‌ عده‌ای‌ از دست‌پروردگان‌ جناب‌ استاد در حال‌تهیه‌ و تنظیم‌ کلمات‌ معنوی‌ ایشان‌ و تالیف‌ و تدوین‌ مکاشفات‌ و مشاهدات‌ ملکوتی‌حضرت‌ استاد و رویاهای‌ صادقانة‌ شاگردان‌ حضرتش‌ می‌باشند تا با فراهم‌ آوردن‌گنجینه‌ای‌ روحانی‌ از معارف‌ کمال‌پرور و لطایف‌ عارفانه‌، فروغ‌ بصیرت‌ و آگاهی‌ را درقلب‌ تشنه‌کامان‌ زمزم‌ نور برافروزند و رهروان‌ طریق‌ حقیقت‌ و دلدادگان‌ اهل‌ معرفت‌ رامائده‌ای‌ آسمانی‌ به‌ ارمغان‌ آورند. و اینک‌، کتاب‌ «زن‌، طائر فردوس‌ یا ساحر دوزخ‌» که‌ در نوع‌ خود، ارزنده‌ترین‌ اثرمعنوی‌ حضرت‌ استاد در ارائـة‌ حقایق‌ ملک‌ و ملکوت‌ است‌، و بنابر شرایط‌ و مقتضیات‌زمان‌، تنها قطره‌ای‌ از بحر جوشان‌ عشق‌ و معرفت‌ ایشان‌ و شمه‌ای‌ از گلشن‌ اسرار قلبی‌حضرتش‌ را عرضه‌ می‌نماید، شاهدی‌ واضح‌ و گواهی‌ آشکار بر این‌ مدعاست‌ که‌ معارف‌اصیل‌ و ناب‌ عرفانی‌، تنها بر پایة‌ عشق‌ عارفانه‌ و ارادت‌ خالصانه‌ به‌ ساحت‌ِ با عظمت‌انسان‌کامل‌ شکل‌ می‌گیرد. این‌ کتاب‌ که‌ اثری‌ گرانمایه‌ و شاهکاری‌ بی‌نظیر در شرح‌ وتفسیر حقایق‌ وجود زن‌، می‌باشد، از جمله‌ ثمرات‌ مقدس‌ همان‌ عشقی‌ است‌ که‌ نهال‌مبارکش‌ پیش‌تر در قلب‌ سلیم‌ مادر بزرگوارشان‌ جوانه‌ زد و امروزه‌، اسرار و معارفش‌ درمرآت‌ دل‌ و جان‌ ایشان‌ به‌ ظهور رسیده‌ است‌ و اکنون‌ جویندگان‌ صراط‌ معرفت‌ و شیفتگان‌حقیقت‌ در طلب‌ این‌ نور مطلق‌، سالهاست‌ که‌ وام‌دار سایة‌ کرامت‌ و رحمت‌ ایشان‌ ومفتخر به‌ حضور در محضر پرفیض‌ حضرتش‌ می‌باشند و از «فروغ‌ محفل‌ روح‌اللهی‌اش‌»،بادة‌ طهور عشق‌ و معرفت‌ بر می‌گیرند و فرهیختگان‌ وادی‌ عرفان‌، و اندیشمندان‌ عرصة‌علم‌ و معنا از بوستان‌ کلام‌ بهشتی‌اش‌ به‌ لطایف‌ روح‌نواز لدنی‌ و حقایق‌ کمال‌بخش‌ غیبی‌نایل‌ می‌گردند. همچنین‌ «لطایف‌ عارفانه‌» که‌ شامل‌ نکته‌های‌ معنوی‌ و لطایف‌ دلنشین‌ عرفانی‌ وبخشی‌ از کلمات‌ قصار حضرت‌ استاد می‌باشد و به‌ عنوان‌ ضمیمة‌ کتاب‌ «زن‌، طائرفردوس‌ یا ساحر دوزخ‌» عرضه‌ می‌گردد، جوشش‌ زمزم‌ قدسی‌ عارف‌ عاشقی‌ است‌ که‌سرخوش‌ و بی‌قرار در آرزوی‌ نجات‌ اسیران‌ سراچة‌ خاک‌، مفتاح‌ رهایی‌بخش‌ معرفت‌ وعالی‌ترین‌ شیوة‌ نیل‌ به‌ آرمانهای‌ متعالی‌ انبیا و اولیای‌ الهی‌ را برای‌ تمامی‌ زنان‌ و مردان‌شیفتة‌ معنویت‌ در این‌ اثر شریف‌ به‌ صورتی‌ مختصر و مفید عرضه‌ داشته‌ و مسیر عروج‌ وتعالی‌ به‌ عرش‌ رفیع‌ رحمانی‌ و وصول‌ به‌ جنت‌ عدن‌ لقا در فردوس‌ برین‌ را برای‌ رهروان‌صراط‌ مستقیم‌ هموار ساخته‌ که‌ درک‌ و فهم‌ معارف‌ عمیق‌ و اسرار سر به‌ مهر این‌ اثر نفیس‌نیازمند تامل‌ و تدبر بسیار همراه‌ با صداقت‌ و طهارت‌ قلبی‌ می‌باشد. امید است‌ که‌ پروانه‌وار از شهد معارف‌ اولیای‌ الهی‌ بچشیم‌ و به‌ طواف‌ شمع‌ وجودنورانی‌ صاحبدلان‌ کامل‌ برآییم‌ تا در پرتو درک‌ محضر ربوبی‌ و بهره‌مندی‌ از زلال‌ عشق‌رحیمی‌، از اسارت‌ کثرات‌ رها گردیم‌ و در محفل‌ طهارت‌بخش‌ انسان‌کامل‌، به‌ اعلامراتب‌کمال‌ و جمال‌ مطلق‌ نایل‌ شویم‌. والحمدلله‌ رب‌العالمین‌ -------------------------------------------------------------------------------- [1] قلعه شریف آباد، روستای کوچکی از توابع کهریزک شهر ری بوده که در محدوده فعلی فرودگاه بین المللی امام خمینی (س) قرار داشته است. [2] این دو فرزند خردسال ، به نامهای رمضانعلی و جمیله بوده اند. [3] بعد از میلاد مبارک حضرت استاد، فرزندان دیگری در این خانواده سرشار از سرور معنوی به نامهای: ایوب، یوسف وابراهیم متولد شدند که ایشان نیز از نسیم خوشبوی روحانی آن ولیّ خدا بی بهره نبوده اند؛ چنان که در ضمن پیشگوییهای آن مرد الهی، نکاتی چند درباره فرزندی که شش سال پس از جناب استاد پا بر عرصه هستس گذاشت(ایوب) بیان گردید که بعد از تولد او تحقق عینی یافت ، و سرانجام در سال 1362 هجری شمسی در مسیر اعتلای اسلام باب محمدی و در راه اهداف متعالی امام خمینی –قدّ سرّه-جام شهادت را سر کشید.

گلبانگ مهتاب

و تنظیم از مرادی — Sun, 22 Nov 2009 15:51:39 GMT

گلبانگ مهتاب(برگرفته از کتاب زن طائر فردوس یا ساحر دوزخ)

به فضل خداوند والطاف رب العالمین وبه میمنت هفت وادی عشق وعرفان ،کتاب حاضررادر هفت باب به شکرانه ایام برخورداری از شهد سکرستان جمال پدر آسمانی ام،باخامه عشق ومعرفت به رشته تحریر در آورده واین گونه حدیث مهرو دلدادگی رادرساحت مقدس او نجوامی کنم.

به‌ فضل‌ و کرم‌ خداوند کریم‌ و الطاف‌ نورانی‌ و روحانی‌ رب‌ّالعالمین‌، و به‌ مبارکی‌ ومیمنت‌ هفت‌ وادی‌ عشق‌ و عرفان‌، کتاب‌ حاضر را در طی‌ هفت‌ باب‌ به‌ شکرانهء‌ ایام‌ وصال‌و برخورداری‌ از شهد شکرستان‌ جمال‌ آن‌ یگانهء‌ سدره‌نشین‌ ولا، بلند اختر آسمان‌ صدق‌ وصفا که‌ همچون‌ لیلة‌القدری‌ در پس‌ سرادقات‌ جلال‌، مستور و مکنون‌ است‌، و یکتا ساقی‌کوثر و خضر ایمان‌ که‌ معارف‌ عرضه‌ شده‌ در این‌ کتاب‌، تنها شمه‌ای‌ از گلستان‌ بی‌منتهای‌لطایف‌، و قطره‌ای‌ از بحر بیکران‌ حقایق‌ اوست‌، با خامهء‌ عشق‌ و معرفت‌ بر صحیفهء‌ بیان‌ به‌رشتهء‌ تحریر درمی‌آورم‌ و این‌گونه‌، گلبانگ‌ مهتاب‌ ولایی‌اش‌ را از قلب‌ شیدایم‌ مترنم‌ساخته‌ و حدیث‌ مهر و دلدادگی‌ام‌ را در ساحت‌ مقدس‌ او نجوا می‌کنم‌. حمد و ثنا و سپاس‌ بی‌پایان‌ خداوند سبحان‌، و سلام‌ و صلوات‌ با برکات‌ حضرت‌رحمان‌، و درود و تهیات‌ مطهر و معطر هادیان‌ صراط‌ توحید، و حامیان‌ کریم‌ وادی‌تجرید، مظاهر ذات‌ و صفات‌ خداوند علی‌ اعلا؛ سیدالانبیاء، محمد مصطفی‌، و حضرات‌ائمهء‌ هدی(ع)‌، به‌ روح‌ و روان‌ پاک‌ و منوّر مولا و مقتدایی‌ که‌ نور جمال‌ مسیحایی‌ و فروغ‌جلال‌ کبریایی‌اش‌، هر دم‌ بر دل‌ مسکینم‌ می‌تابد؛ او که‌ تنها سیمرغ‌ قاف‌نشین‌ زمان‌ ومعدن‌العظمهء‌ فیض‌ قدسی‌ رحمان‌، یوسف‌ خوش‌سیمای‌ حریم‌ وصال‌، مسندنشین‌ عرش‌رفیع‌ و سریر شامخ‌ جلال‌، و میراث‌دار تاج‌ عالم‌ اعلا، که‌ از جلوه‌گاه‌ طلعت‌ حضرت‌ولی‌ّالله‌، به‌ فیض‌ عظما مستفیض‌ گشته‌ و به‌ فضل‌ و مددش‌، آیینهء تمام‌نمای‌ جمال‌محمد(ص‌) گردیده‌ و حسن‌ حسنش‌ همواره‌ قبله‌گاه‌ عاشقان‌ معنا، و لطف‌ و کرمش‌ کعبهء‌آمال‌ عارفان‌ اهل‌ ولاست‌. آن‌ ناخدای‌ بحر پرتلاطم‌ وحدانیت‌ و سکان‌دار سفینهء‌ رهایی‌ بشریت‌، منجی‌ پویندگان‌صراط‌ حمید عبودیت‌، مشعل‌ فروزان‌ الهیت‌ در دارالغرور ملک‌ انانیت‌ و حامی‌ دین‌ وهادی‌ کریم‌ مؤمنین‌ که‌ در دامان‌ پر مهر و محبت‌ عصمت‌ اللّه‌ الاعظم‌؛ آن‌ مالک‌الملوک‌جمال‌ سراپردهء عالم‌ غیب‌ و شهود، جوهرهء عشق‌ و شیدایی‌ را از سینهء‌ مطهر رحیمیت‌نوشید و از رهگذر کوثر عرش‌ رحمانی‌ بر امواج‌ صُوَر و معانی‌ قرآنی‌ احاطه‌ یافت‌ و در راه‌طره‌گشایی‌ از جمال‌ بی‌مثال‌ رحیمی‌، آوای‌ خوشدلی‌ را در جنت‌اللقای‌ ربوبی‌ نغمه‌سازکرد و رمزگشایی‌ از گنجینهء‌ معارف‌ و اسرار بیکران‌ توحیدی‌ را سرلوحهء‌ خویش‌ ساخت‌. همان‌ که‌ صلای‌ فتوت‌ و شجاعت‌ «روح‌اللهی‌»اش‌ را در فضای‌ دلها طنین‌افکن‌ نمودو سراچهء‌ قلبها را به‌ نور کلام‌ طیبش‌ شفای‌ جاودانه‌ بخشید و علی‌وار بر صف‌ یلدای‌ظلمت‌ و لشکر دیجـور دوران‌ تاخت‌ و صحیفهء‌ راز کائنات‌ را در حریم‌ «جماران‌» به‌شرافت‌ حمد و حُسن‌ رحیمی‌اش‌، زینتی‌ مضاعف‌ بخشید. او که‌ گوشهء طاق‌ ابروانش‌، محراب‌ سوز و گداز شبانهء‌ من‌، و درد هجران‌ و آتش‌حرمان‌ رخسار همچون‌ مه‌ تابانش‌، شرارهء‌ خرمن‌ سحرگاهی‌ دل‌افگار من‌ است‌، و بارقهء‌زهرهء‌ آسمانی‌اش‌ نالهء‌ سوزناک‌ شبگیرم‌ گشته‌ و چشم‌ خمارین‌ و وجه‌ نگارینش‌ مدهوشم‌ساخته‌ و دل‌ خونبارم‌ از غم‌ عشقش‌ آه‌ جانکاه‌ برآورده‌ و پروانهء‌ شیدایی‌ام‌ از شهد شکّرین‌یاسمینش‌ در حلقهء‌ جنون‌ افتاده‌ و تنها، الف‌ قامت‌ و دال‌ خضوعش‌ بر لوح‌ وجودم‌ نقش‌بسته‌ و سیمای‌ ملکوتی‌اش‌ رایحهء‌ بهشتی‌ عشق‌ و فنا را به‌ مشام‌ جانم‌ رسانیده‌. او که‌ غم‌ محنت‌ و اندوه‌ فراق‌ ساغر زرین‌ جمالش‌ همواره‌ سیل‌ اشک‌ و سرشک‌ شوق‌را بر سجادهء نمازم‌ روان‌ گردانیده‌ و شبم‌ را به‌ عطر دل‌انگیز یاد و شعشعهء‌ حضورروحانی‌اش‌ طرب‌ بخشیده‌ و بحر موّاج‌ رحمانی‌اش‌، امواج‌ تجرید و توحید را بر سینهء‌نیازمند و بی‌قرارم‌ روان‌ نموده‌ و چشمهء‌ چشمم‌ را به‌ احرام‌ طواف‌ سوز و غمش‌فراخوانده‌. عزیزا! درود و سلام‌ بر تو ای‌ شمع‌ بزم‌ اهل‌ بینش‌! و ای‌ شجرهء‌ طوبای‌ آفرینش‌! ای‌ساقی‌ صهبای‌ طهور ولا! و ای‌ مسیحانفس‌ دیار عشق‌ و فنا! در همان‌ هنگام‌ که‌ نطفه‌ای‌ بیش‌نبودم‌، این‌ تو بودی‌ که‌ وجود خاکی‌ام‌ را در قرارگاه‌ غیب‌ با روح‌ قدسی‌ات‌ سرشتی‌ و روح‌و روانم‌ را از چشمه‌سار زلال‌ عشق‌ و عرفانت‌ سیراب‌ کردی‌، و دل‌ و جانم‌ را با شراره‌های‌جذبهء روحانی‌ات‌ بی‌تاب‌ ساختی‌، و بنیان‌ هستی‌ام‌ را به‌ اکسیر مقدس‌ مهرت‌ درآمیختی‌. آندم‌ که‌ از سراپردهء‌ غیب‌ دیده‌ بر محنت‌سرای‌ ملک‌ گشودم‌، انوار مهتاب‌ ولایی‌ وصفای‌ نفحهء‌ بهشتی‌ات‌، حیات‌ طیبه‌ را در سراسر وجودم‌ دمیده‌ بود و دستان‌ پرمهرربانی‌ات‌ مرا در دامانی‌ سرشار از عشق‌ و پاکی‌ نوازش‌ می‌نمود، و نوید خجسته‌ات‌ از زبان‌مادر عفیف‌ و روحانی‌ام‌ همچون‌ ستاره‌ای‌ منوّر در آسمان‌ قلبم‌ می‌درخشید و طائرخوشخوان‌ عنایتت‌، ترنم‌ امید را بر شاخسار دلم‌ سر می‌داد. محبوبا! پیوسته‌ رفیق‌ شفیق‌ فراز و نشیب‌ زندگانی‌ام‌، و همدرد روزگاران‌ رنج‌ ومشقت‌، و غمخوار ایام‌ فقر و محنتم‌ بوده‌ای‌، و بسان‌ باران‌ طرب‌انگیز بهاری‌ هماره‌ غبارغم‌ و اندوه‌ را از سینهء مجروحم‌ زدوده‌ای‌. حبیبا! پیش‌ از آنکه‌ گوهر شب‌چراغ‌ جمالت‌ را در صدف‌ قلبم‌ بیابم‌، به‌ دنبال‌ تو ای‌گمگشتهء‌ دیرینه‌ام‌! در شور و نیازی‌ عاشقانه‌ بودم‌، و به‌ اشتیاق‌ تو ای‌ قبله‌گاه‌ آرزویم‌! درصحرای‌ طلب‌، سرزنشهای‌ خار مغیلان‌ را به‌ جان‌ خریده‌، و در کنج‌ خلوت‌ شبهای‌ تنهایی‌،سرشک‌ شوق‌ از دیدگان‌ بیدارم‌ جاری‌ می‌ساختم‌. ای‌ صفای‌ کویت‌ حکایتگر روضهء‌ نور و طراوت‌ رویت‌ شرح‌ جمال‌ حور! ای‌ انوارطور پرتوی‌ از شمس‌ِ جمال‌ و مهتاب‌ جمیلت‌ و انفاس‌ عیسی‌ اشارتی‌ از لعل‌ لبت‌! آن‌گاه‌که‌ در دارالسلام‌ دلها و جنت‌ عدن‌ دیدار، توفیق‌ درک‌ معارفت‌ را یافتم‌، وجه‌ روح‌اللهی‌ وکلام‌ معنوی‌ات‌ از آسمان‌ جماران‌ در فضای‌ دلم‌ همچون‌ مهتاب‌ سحرگاهی‌ درخشیدن‌گرفت‌ و کام‌ تشنه‌ام‌، مشتاق‌ آب‌ حیات‌ در ظلمت‌ طریقتت‌ گردید. غمزه‌های‌ روحانی‌ات‌آن‌چنان‌ دل‌ و جان‌ از من‌ ربود که‌ تمثال‌ بی‌مثال‌ رحیمی‌ات‌، قلب‌ شیفته‌ام‌ را نور دیده‌گشته‌، سینهء‌ داغدارم‌ را التیام‌ بخشید و یوسفی‌ را که‌ بارها بشارت‌ وصال‌ شیرینش‌ را از زبان‌مادر دلداده‌ام‌ شنیده‌ بودم‌، در آیینهء مصفای‌ وجود تو مشاهده‌ نمودم‌. ای‌ لیلة‌القدر عشق‌ و ایمان‌! حکایت‌ دل‌انگیز من‌ و تو، حدیث‌ ماندگاری‌ است‌ که‌بیانگر ایام‌ خوش‌ عاشقی‌ و روزگاران‌ سبز دلدادگی‌ است‌؛ آن‌ هنگام‌ که‌ عاشقانه‌ ترسیمگروجه‌ دلربای‌ رحمانی‌ات‌ بر لوح‌ جان‌ گشتم‌ و واله‌ و شیدا تلألؤ مهتاب‌ چهرهء جمیلت‌ را درمرآت‌ دل‌ به‌ نظاره‌ نشستم‌، کرشمه‌های‌ مستانه‌ات‌ تار و پود وجودم‌ را از هم‌ گسیخت‌ و درگلستان‌ روح‌نواز ملکوتی‌ات‌، طعم‌ بهشتی‌ وصال‌ را چشیدم‌ و آندم‌ که‌ در عالم‌ مشاهده‌،وجه‌ کبریایی‌ات‌ را رؤیت‌ نمودم‌، رو به‌ سوی‌ قبله‌، بر فراز گنبد معلاّی‌ عشق‌ و صفا باحرکت‌ دستان‌ ولایی‌ات‌ به‌ سوی‌ آسمان‌، گلبانگ‌ عظیم‌ «یاعلی‌» را سردادی‌ و شعله‌های‌سوزان‌ محبتت‌ را در صحن‌ مطهر ربوبی‌ات‌ بر وجود نیازمندم‌ افکندی‌ و حرارت‌مسیحایی‌ات‌، جز نور عشق‌ در من‌ به‌ جای‌ نگذاشت‌ و جز آنچه‌ رضای‌ تو بود، در نهادم‌باقی‌ ننهاد. ای‌ آن‌ که‌ با انوار کرامتت‌ کلبهء‌ احزان‌ زندگانی‌ام‌ را به‌ گلشن‌ سرورآفرین‌ عشق‌ و عرفان‌مبدّل‌ ساختی‌، و پرتو عنایتت‌، سرای‌ رنج‌ و اندوهم‌ را بوستان‌ منوّر صدق‌ و ایمان‌ نموده‌، ودل‌ غمدیده‌ام‌ را به‌ تمثال‌ جمال‌ بی‌مثالت‌ سامان‌ بخشیده‌، دستان‌ دلنواز ربوبی‌ات‌ ازسراپردهء غیب‌، آرام‌بخش‌ لحظات‌ محنت‌ و مصیبتم‌، و نگاه‌ رحیمانه‌ات‌، پیوسته‌ غمخوارایام‌ حیرت‌ و سرگردانی‌ام‌ بوده‌، تنها در حریم‌ سفینهء‌ نجات‌ تو از طوفان‌ بنیان‌کن‌ هستی‌امان‌ یافته‌ام‌. معشوقا! اینک‌ که‌ سالهاست‌ از آن‌ مبارک‌ سحر و فرخنده‌ شب‌ قدرم‌ می‌گذرد، و قلب‌شیفته‌ام‌ به‌ درد جان‌سوز فراقت‌ مبتلا گشته‌، اگر از خامه‌ام‌ به‌ جای‌ جوهر رنگین‌،شراره‌های‌ آتشین‌ برآید، بجاست‌، و اگر در غم‌ جانکاه‌ دوری‌ات‌، به‌ جای‌ اشک‌ دیده‌،سرشک‌ خونین‌ از دل‌ تراود، رواست‌. کجاست‌ ترجمانی‌ که‌ شرح‌ غربت‌ مرا در ماتم‌سرای‌فراق‌ تو بازگوید! که‌ آن‌ روز محو قامت‌ رعنایت‌ بودم‌ و امروز واله‌ و دلدادهء‌ آن‌ وجه‌نگارین‌. کجاست‌ محرمی‌ که‌ اوج‌ سوز و گداز سحرگاهی‌ام‌ را دریابد! که‌ آن‌ روز چون‌پروانه‌ای‌ شیدا طائف‌ شمع‌ منیرت‌ بودم‌ و امروز سوختهء‌ شعله‌های‌ جمال‌ جمیلت‌. ای‌ روشنایی‌بخش‌ دیدگان‌ بیدار و آرام‌ده‌ قلب‌ بی‌قرارم‌! حدیث‌ آرزومندی‌ام‌ را به‌گوش‌ نسیم‌ سحری‌ نجوا می‌کنم‌ و به‌ تمنای‌ وصلتی‌ دیگر، در شبهای‌ هجران‌ با کسی‌ جز توسخن‌ نگفته‌ و به‌ محبوبی‌ جز تو نیندیشیده‌ام‌، و مروارید درخشان‌ حقیقت‌ را جز با یاد تونسفته‌ام‌. هستی‌فروش‌ نگاه‌ مستانهء‌ توام‌ و در محراب‌ عشق‌، مدهوش‌ ابروان‌ دلبرانه‌ات‌. ازتو دلبری‌ و از خویش‌ دلدادگی‌ طلب‌ می‌کنم‌ و به‌ پای‌ آن‌ روزها مویی‌ سپید و چهره‌ای‌غمناک‌ نثار می‌کنم‌، و در آرزوی‌ وصال‌ مسیح‌ مقدس‌ و منوّرم‌، سالهاست‌ که‌ دست‌ نیاز به‌آستان‌ لاهوتی‌ آن‌ قمر دل‌افروز دارم‌ و پیشانی‌ سجود بر پیشگاه‌ قدسی‌ آن‌ وجه‌ نورانی‌می‌سایم‌. ای‌ امام‌ عارفان‌ و مولایی‌ که‌ قافله‌سالار دلهای‌ عاشقانی‌! و ای‌ شریفی‌ که‌ ساربان‌ کریم‌کاروان‌ بیدلانی‌! در آن‌ زمان‌ که‌ روی‌ از سراچهء ناسوتی‌ برمی‌تافتی‌، از قفس‌ دلگیر ملکیان‌نغمهء‌ آسمانی‌ قرآن‌ را با گلبانگ‌ (لَقَدْ جائَکُم‌ْ رَسُول‌ٌ مِن‌ْ أَنْفُسِکُم‌ْ...) در عالم‌ معنا سردادی‌ ونوای‌ توحیدی‌ (حَسْبِی‌َ اللّه‌ُ لا' اِله‌َ اِلاّ' هُو) را همچون‌ صوت‌ داوودی‌ در گوش‌ جانم‌طنین‌افکن‌ نمودی‌ و ندای‌ ربوبی‌ (عَلَیْه‌ِ تَوَکَّلْت‌ُ وَ هُوَ رَب‌ُّ العَرْش‌ِ الْعَظیم‌ِ) یادمان‌ ماندگار تودر قلبم‌ گردید که‌ هماره‌ گامهای‌ طریقتم‌ را استوارتر نموده‌ و زمزم‌ حیات‌ و کوثر عشق‌ را بربستر سینه‌ام‌ روان‌ ساخته‌. ای‌ رحیمی‌ که‌ سراچهء‌ دلم‌ را به‌ مهتاب‌ شب‌افروز عشق‌ آمیختی‌، و از گلشن‌ وصالت‌نسیم‌ عطرآگین‌ قرب‌ انگیختی‌! ای‌ رئوفی‌ که‌ باران‌ طرب‌انگیز معنا را بر گسترهء وجودم‌باریدی‌، و مسیحانه‌ روح‌ شیدایم‌ را به‌ عزّ قدست‌ آویختی‌! و ای‌ عزیزی‌ که‌ سوز سخنت‌،شراره‌های‌ فنا را در بیشهء‌ اندیشه‌ام‌ افکنده‌ و گرمای‌ نفست‌، روحی‌ از رفیع‌ عرش‌ اعلا برکالبد هستی‌ام‌ دمیده‌! ای‌ قمر جمیل‌ شبروان‌! و ای‌ امام‌ دلهای‌ سوختهء‌ عاشقان‌ و عارفان‌! درفردوس‌ لقایت‌، بندگی‌ عاشقانه‌ را زیور سینهء دردمندم‌ ساخته‌ام‌، و در خلوت‌ شبهای‌ تار،یاد مهتاب‌ مقدست‌ را ورد دمادم‌ سجادهء‌ عشقم‌ نموده‌ام‌. شبانگاهان‌ تنهایی‌ام‌، آشنای‌رازهای‌ مستانهء‌ من‌، و سحرگاهان‌ روحانی‌ام‌، بینای‌ جذبه‌های‌ آسمانی‌ میان‌ من‌ و توست‌.در سجادهء‌ نمازم‌ بس‌ که‌ سرشک‌ لاله‌گون‌ از چشمان‌ منتظرم‌ بر تربت‌ مطهرت‌ چکیده‌ وپیوسته‌ اشک‌ شوق‌ از دیدگان‌ دلم‌ بر آستان‌ پاکت‌ ریخته‌، در آن‌ لاله‌ روییده‌ و شقایق‌داغدیده‌ سربرآورده‌. ای‌ آن‌ که‌ پس‌ از مفارقت‌ از سرای‌ ملک‌ در عالم‌ معنا به‌ سویم‌ بازگشتی‌ و با چهره‌ای‌منوّر و مطهر در حریم‌ دل‌ شکسته‌ام‌ مأوا گزیدی‌ و در نهانخانهء‌ قلب‌ بی‌تابم‌ سکنا گرفتی‌،جز کلام‌ نورانی‌ات‌ مرا مسیحادم‌ روحانی‌ کیست‌! و جز عشق‌ روح‌فزای‌ جمال‌مهدی‌گونه‌ات‌، مرا سرمایهء‌ جاوید زندگانی‌ چیست‌! ای‌ طاووس‌ جنّت‌اللقای‌ لاهوت‌ مخلدون‌! و ای‌ بلبل‌ غزل‌سرای‌ گلشن‌ جبروت‌مقربون‌! و ای‌ پروانهء‌ دلسوختهء‌ شمع‌ محفل‌ ملکوت‌ مطهرون‌! تویی‌ که‌ تمثیل‌ منوّر ومقدس‌ عشقی‌ و رایحهء روح‌ و ریاحین‌ بهشتی‌، و تویی‌ که‌ منظر عروس‌ حجله‌نشین‌ حریم‌قرآنی‌ و جلوه‌گاه‌ کشف‌ و شهود سرائر آسمان‌ معنایی‌. شریفا! چگونه‌ طلعت‌ سیمین‌عذار ورخسار بی‌مثالت‌ را از نهانخانهء‌ ضمیرم‌ جلوه‌گر سازم‌! محبوبا! ای‌ مونس‌ دلربای‌ خلوت‌شبهای‌ تارم‌! و ای‌ قبله‌گاه‌ سحرگاهان‌ تنهایی‌ راز و نیازم‌! در فراقت‌ تمثال‌ جمال‌ بی‌مثال‌قدسی‌ات‌ را که‌ با وضوی‌ عشق‌ و چشمانی‌ گریان‌ و قلبی‌ شیفته‌ و دستانی‌ لرزان‌ از اشتیاق‌،بر روی‌ بوم‌ نقاشی‌ ترسیم‌ نمودم‌، اکنون‌ با تمام‌ وجود، همچون‌ پروانه‌ای‌ شیدا می‌بویم‌ وپیوسته‌ می‌جوشم‌ و می‌خروشم‌ و این‌گونه‌، در مرآت‌ قلبم‌ با سوز و گداز عاشقانه‌، زبانم‌ رابه‌ نجوایی‌ شورانگیز، و قلمم‌ را به‌ اشکی‌ شررانگیز واداشته‌ام‌ تا مروارید سخن‌ را با قلبی‌شکسته‌ از درد، در فراق‌ آفتاب‌ جمالت‌ به‌ ظهور رسانم‌. حبیبا! ای‌ خلیل‌ جلیل‌! و ای‌ طائر فردوس‌ برین‌! تو زلال‌ترین‌ چشمهء‌ آب‌ زمزم‌ و کوثرحیات‌بخش‌ عشق‌ و ایمانی‌. ای‌ فروزنده‌ترین‌ صبح‌ حیات‌ از پس‌ کرانهء‌ دلها! و ای‌دل‌انگیزترین‌ شمیم‌ فزایندهء‌ ارواح‌! ای‌ درخشنده‌ترین‌ مروارید بحر احدیت‌! و ای‌خورشید فضای‌ واسعهء‌ وحدانیت‌! قطرات‌ مطهر و معطر عشق‌ و عرفان‌ توحیدی‌ات‌ ازدریای‌ بیکران‌ لاهوتی‌ات‌ برخاسته‌ و بر کوهساران‌ مقربین‌ باریده‌ و از چشمه‌سار سابقین‌ بردشت‌ تفتیدهء‌ قلوب‌ رهروان‌ مسکینت‌ جاری‌ گشته‌ و از نسیم‌ عرش‌ روح‌اللهی‌ات‌، هزاران‌لالهء‌ رنگین‌ بهشتی‌ سربرآورده‌. کریما! ای‌ شهسوار قاف‌نشین‌ نور عرفان‌ و ایمان‌! چگونه‌ حدیث‌ اشارات‌ تو را ازاعماق‌ دل‌ و جان‌ شرح‌ دهم‌! که‌ در سلسلهء موی‌ مِشکینت‌، باده‌نوش‌ جام‌ بلا و دُردی‌کش‌ساغر ولا گشته‌ام‌، و در جوار جنت‌ عدن‌ لقا، سرمست‌ از بوی‌ مُشکین‌ گلستان‌ جمالت‌،ریسمان‌ محبت‌ بر حلقهء‌ سیمای‌ دلربایت‌ افکنده‌ام‌، و از نفحهء جان‌فزای‌ رحمانی‌ات‌،میراث‌دار روح‌ حق‌ّ و حقیقت‌ گشته‌ و از رهگذر شکوه‌ نام‌ و عطر ذکر و ترنم‌ یادت‌، عزت‌و شرافت‌ ولایی‌ را از خزانهء فیض‌ قدسی‌ات‌ یافته‌ام‌. درس‌ حریّت‌ و فتوت‌ را در مکتب‌علوی‌ تو آموخته‌ام‌ و ساغر طهارت‌ و روحانیت‌ را از کوثر فاطمی‌ تو برگرفته‌ام‌. هیبت‌ وسطوت‌ ربّانی‌ را در ضیای‌ اسم‌ مبارکت‌ جسته‌ و لطایف‌ جمال‌ پرده‌نشین‌ قرآنی‌ را درمحرم‌سرای‌ روحانی‌ تو رویت‌ نموده‌ام‌. هنوز طراوت‌ سخنان‌ عبیرافشان‌ مادر روحانی‌ام‌ و لطافت‌ روح‌ و ریاحین‌ کلمات‌نورانی‌ تو ای‌ پدر آسمانی‌ام‌! در رواق‌ سینهء شیفته‌ام‌ می‌پیچد و اشارات‌ وجه‌ ربوبی‌ آفتاب‌عالم‌تابت‌، پرده‌گشای‌ سرّالاسرار حضرت‌ رحمان‌، و شکوه‌ عظمت‌ و شهرهء‌ کرامت‌ مهتاب‌تابانت‌ همواره‌ قبلهء‌ حاجات‌ ناسوتیان‌ و لاهوتیان‌ است‌. اماما! ای‌ فروزندهء‌ عقل‌ و عشق‌!چراغ‌ شمس‌ اسلام‌ و نور قمر ایمانت‌ پیوسته‌ در مرآت‌ قلبم‌، بزم‌ طرب‌ انداخته‌ وروشنایی‌بخش‌ جمع‌ «فروغ‌ محفل‌ روح‌ اللهی‌»ام‌ گشته‌ و راهگشای‌ اختران‌ افروخته‌ ازمحفلم‌ در رهگذر عصر حیرت‌ و پریشانی‌ گردیده‌. عزیزا! به‌ حقّ‌ عزت‌ و عظمتت‌ همواره‌می‌ستایمت‌! ای‌ شمس‌ آفتاب‌ دل‌ و جانم‌! و ای‌ قمر مهتاب‌ روح‌ و روانم‌! (وَ سَقیهُم‌ْ رَبُّهُم‌ْ شَراباً طَهُوراً. ان‌َّ هذَا کان‌َ لَکُم‌ْ جَزا´ءً و کان‌َسَعْیُکُم‌ مَشْکُوراً)؛ «و نوشانید ایشان‌ را، پروردگارشان‌ شرابی‌پاکیزه‌، به‌ درستی‌ که‌ این‌ باشد برای‌ شما پاداش‌ و باشد سعی‌ شماستوده‌». والحمد لله‌ رب‌ العالمین‌